zondag 19 februari 2017

Boekpresentatie De juiste man van Max van Olden

Iedereen al verbaasd hebbend door mijn opmerking dat ik een afspraak had met een agent en een advocaat en men dus dacht dat er wel heel veel aan de hand moest zijn, maar natuurlijk ging ik op een doordeweekse dag wijkagent Pjotr Vreeswijk en advocaat Max van Olden zien. 
Max van Olden presenteerde op 13 februari zijn tweede boek in Amsterdam in het gebouw van Anthos. Onderweg naar Amsterdam nam ik met de trein een omweggetje via Den Haag en pikte Pjotr op.
Twee kwekken bij elkaar zorgen voor een arsenaal van onderwerpen die nergens afgemaakt worden. Alex stapte in Leiden erbij. En het ging over vakanties in Amerika via schrijven naar..Ja naar wat eigenlijk niet? Een treinreisje gaat dan erg snel voorbij. Volgens mij hadden we ook de hele Indian Pacific vol kunnen kletsen; een treinreis van vier dagen en 4000 kilometer.

Zat Ambo|Anthos voorheen in een prachtige oud herenpand aan een van de grachten waar ik ooit in de mooie tuin de toekomst kreeg voorspelt, nu zaten ze in een ander gebouw. De ruimte was al goed bevolkt met etende mensen. Er was een heerlijk buffet en samen met Pjotr beleefde ik een eigen snertevent. Snel een vast volgende afspraak voor sotosoep gepland. Al snel nadat wij aankwamen, kwam ook Marlen Beek Visser aansluiten. Het is steeds opnieuw een leuk samenzijn met deze zelfde mensen.


Op een gegeven moment begint de zogenaamde tante Liesbeth van Ambo|Anthos (de redacteur) met haar speech, waarna Max het speechstokje overneemt. Een ware advocaat draait zijn hand niet om voor een klinkende speech en mooie woorden op een humorvolle wijze vulden de ruimte. Na eerst Marlen Beek-Visser genoemd te hebben - de twee ontmoetten elkaar vorig jaar tijdens de Avond van het Spannende Boek waar ze beiden genomineerd waren,
volgde een vernoeming en bedankje aan Pjotr Vreeswijk. Met agent Pjotr was hij een dagje mee op pad geweest tijdens een dienst in Scheveningen.
Leuk dacht ik nog voor de twee om genoemd te worden. Tot er opeens: "Waar is Ink?" klonk. Mijn hart zakte even 3 meter naar beneden en de wangen werden per direct knalrood. Mooie woorden met een kwinkslag werden tot mij gericht. Max benoemde Thrillerlezers en mijn recensie. Men had zogenaamd opdracht gekregen om mij de hele avond goed van een drankje en hapje te voorzien. Uit veiligheid.

De juiste man werd vervolgens uitgereikt aan een oude (in de zin van een lange periode) vriend, die wat citaten uit een eerder schrijfsel van Max voorlas. Zinnen waar op sommige momenten de tenen van kromden. 
Daarna stond Max heel veel boeken te signeren en wij nog met verschillende mensen te kletsen. Het voorstel om een eind verderop een nazit in een kroeg op de Nieuwmarkt te doen, moesten we afwijzen. Soms is het goed om eens verstandig te doen. Op het even voorgestelde idee om dan even 1 biertje te gaan drinken, bedachten we dat 1 biertje al heel snel twee biertjes zouden gaan worden. Tot het moment dat je denkt wat maakt het nog uit en je tot sluitingstijd blijft hangen. Daar het nog een aardige reis terug was en ik weer 8 uur klanten te woord mocht gaan staan de volgende dag, reden we braaf naar het station.


Onze wegen splitsten en op de flink langdurende reis zag ik op verschillende locaties al leuke foto's van de avond voorbij komen.

Het boek De juiste man had ik voor deze avond al gelezen en mijn recensie kan je lezen via
http://thrillerlezers.blogspot.nl/2017/02/de-juiste-man-van-max-van-olden.html

Morgen vind je op de site een leuke actie met het boek van Max.


De leesweek van Amanda

Ik ben eens aan het bedenken wat ik de afgelopen week gedaan heb, maar ik kan het niet verzinnen eigenlijk. Door personeelstekort (waar is dat nou niet) werk ik momenteel heel erg veel waardoor er verder weinig tijd overblijft. Ik had dan ook nog weer het geluk dat ik tijdens mijn vrije dagen ziek thuis zat en dus ook niks kon doen. Wel hebben we in de spaarzame vrije uurtjes nog wat klusjes in en om huis gedaan. Zo is mijn boekenkamer verhuisd omdat we die nu willen gaan opknappen, dus ik heb al mijn boeken weer eens in mijn handen gehad ;-)

Ik zou eigenlijk afgelopen vrijdag naar het interview met Lars Kepler in de Verkadefabriek gaan, kaartjes waren al gekocht, maar dat werd helaas afgelast vanwege te weinig animo! Zo jammer!! Ik had daar echt zin in..
Maar goed, ik heb in die tijd dat ik ziek was en mijn spaarzame vrije uurtjes nog wel wat kunnen lezen in ieder geval. Zo was ik in mijn vorige leesweek nog bezig in het tweede deel van Michael Katz Krefeld, deze is al ruimschoots uit. Leuk tweede deel en ben benieuwd naar het derde deel, De sekte, deze ligt ook al te wachten, maar andere boeken hebben nu even voorrang!
Daarna ben ik begonnen in Alle middelen toegestaan het tweede deel in de Leona-serie van Jenny Rogneby. Spannend boek, beetje over de top op sommige punten en ze komen regelmatig wel goed weg. Wel goed in elkaar gezet en ik vind die Leona wel een lekker eigenzinnig mens. Zo corrupt als dat ze groot is en ze weet de schijn heel goed hoog te houden! Ik heb mij hier prima mee vermaakt en mijn recensie zal binnenkort op de site verschijnen.
Hierna ben ik begonnen in deel 1 van de Jeremy Jago-serie van Melissa Skaye. Een fantasy YA/jeugdserie. Heeft wat weg van Harry Potter (in de verte). Ik ben ondertussen al een aardig eind op weg in dit boek en ik vind het wel interessant. Ik ben erg benieuwd welke avonturen Jeremy nog met zijn vriendin gaat beleven. Onderhoudend en spannend fantasy-verhaal. Zodra ik hem uit heb komt mijn recensie uiteraard ook op de site te staan!
Hierna hoop ik heel erg in de nieuwste van Börjlind te mogen gaan beginnen. Ik ben echt fan van hun boeken en ben zo benieuwd naar het vervolg met Olivia Rönning en Tom Stilton!
Volgende keer meer!!

Groetjes,


Amanda

Melissa Skaye column

In mijn blog van vorige maand vertelde ik hoe ik het schrijfvirus had opgelopen. Voor mij begon het allemaal met mijn Jeremy Jago Fantasyreeks. Daar bleef het niet bij. Iets dat ik nooit had verwacht. De wijze waarop ik thrillers begon te schrijven, kan me zo nu en dan nog steeds overvallen omdat het zo wonderlijk is gegaan.

Ik bewoog me alleen in de wereld van het magische eiland Magistraal. Ja, schrijvende dan en soms in mijn dromen, want zo nu en dan hielp ik Jeremy een handje en holde ik met hem over zijn strand. Als lezer kon je mij niet blijer maken dan met een lekkere spannende thriller. Voorbeeldje? Patricia Cornwell, en dan de Kay Scarpetta reeks. Ik geef toe dat de reeks steeds minder werd, maar ik hield vol en gelukkig proef ik nu weer haar oude niveau. Alles van Harlan Coben, Tess Gerritsen en Karin Slaughter staat in mijn boekenkast. Mo Hayder las ik destijds ook graag, net als James Patterson en diverse boeken van Stephen King. The Green Mile en 22-11-1963 zijn mijn favorieten.  Zo kan ik natuurlijk nog wel even doorgaan. Uiteraard vergeet ik de Nederlandse thriller-auteurs niet, daarvan staan er ook veel boeken in mijn kast te pronken. Maar zelf een thriller schrijven? No way, dát kon ik echt niet. Ik zal het nog mooier vertellen: ik dacht daar niet eens aan. Geen tel.

Ik ontving in 2009 een verzoek van vrouwenthrillers. Of ik een Quiller wilde schrijven: een kort, spannend verhaal gebaseerd op een nieuwsartikel. Zoals gezegd: dat kon ik niet dus ik zei dat ook. ‘Onzin,’ werd me gezegd. ‘Wij zijn er zeker van dat jij dat prima kan.’ Ik slikte even toen ik begreep dat ik maar met 1500 woorden mocht werken. Hoe kreeg ik dat voor elkaar? Goed, lacherig opende ik Word en bedacht me ineens dat het om iets waargebeurd moest gaan, dus ging ik op zoek.

Het eerste artikel was meteen raak en nog actueel ook. Stalking via internet. Om een lang verhaal kort te maken: schrijven, deleten, opnieuw beginnen en ik leverde Virtuele tango in. Ja, ik gaf het beestje meteen een naam. Vrouwenthrillers was enthousiast, zette het online, er kwamen leuke reacties op en dat was het dan. Dacht ik.

Ik kreeg een mailtje van een uitgeverij. En niet bepaald van een kleine of onbekende. Ik dacht in de maling te worden genomen. Haha, LOL! Dit bestond toch niet! Beste Melissa, wij lazen je korte thrillerverhaal op Vrouwenthrillers en zijn onder de indruk! Mocht je besluiten dit verhaal uit te werken tot een manuscript, zijn wij zeer geïnteresseerd. Auteurs in ons fonds:…. En er volgden diverse, zeer bekende namen.
Om te gieren, zou Joling zeggen. Maar ook: met gierende banden! Want het was geen geintje, het was bloedserieus.
Ik ging als een gek aan het werk en behield de titel. In 2009 kwamen rechercheurs Sanne Philips en Luca Borra in mijn leven tijdens het uitwerken van Virtuele tango. Ik was erg groen wat thrillers betreft, maar ik had fijne, kritische proeflezers. Nu was het geen kwestie van manuscript opsturen, even wachten, contract tekenen en klaar. Nee, nee. De uitgeverij wilde eerst een uitgebreide samenvatting en dan niet één A4’tje. Elk hoofdstuk diende volledig ingevuld te worden, voordat ik het manuscript stuurde. Geloof me, ik ben daar ruim twee maanden mee bezig geweest. Het was namelijk zo dat ik alles van a tot en met z moest weten, wat en met wie er in welk hoofdstuk gebeurt. Ik heb gemerkt dat ik vooraf vaak precies weet wat ik ga schrijven, maar toch komen er al schrijvende vaak veel gebeurtenissen en karakters bij. Dat was moeilijk, ik moest de samenvatting dus al tiptop hebben.

Het duurde even, maar toen kreeg ik antwoord op mijn uitgebreide samenvatting: ze wilden graag het manuscript ontvangen. Daar was ik al mee in de weer geweest uiteraard, maar klaar was ik nog niet. (Volgens mij ben je dat nooit, je kunt aan de gang blijven, maar goed, dat is weer een ander verhaal) Er ging wederom even tijd overheen. Trouwens, ik had een geweldig verhaal gehoord en ook dat moest ik uitwerken. Ja, van mezelf. Zo was ik dus doodleuk met twee manuscripten bezig. Schrijfvirus, zei ik toch? (Blij dat ik daar nu mee ben, want dat 2e manuscript is In onschuld, dat in april verschijnt!)

Ik had niet bepaald in een ritme in mijn schrijven. Ik schreef gewoon elke keer als het maar kon. Zelfs midden in de nacht of als we thuiskwamen van een feestje en ik ‘nog even iets wilde nakijken’. Ik geef toe dat ik dan best naar mijn bed verlangde, (mijn man sprong er in en riep hoe lekker hij lag) toch moest ik een opkomend idee uitwerken (mijn man bleef maar roepen hoe lekker hij lag). Pas als ik had gedaan wat ik van mezelf moest doen, ongeacht het late tijdstip, ging ik volkomen tevreden naast mijn – in dromenland verkerende– man liggen.

Zal ik maar weer een lang verhaal kort maken? Het feest ging niet door, een redacteur was enthousiast, de ander wat minder dus helaas pindakaas. Zat ik dan, het hele proces had zo’n beetje een jaar in beslag genomen. Wat nu? Weer leuren, iets dat ik met Jeremy Jago al niet zag zitten?

Tenpages. De een zal de naam herkennen, de ander niet. Ik hoorde ervan en ben eens op mijn gemak gaan kijken wat dit nu allemaal inhield. Toch eens even navragen bij bekenden: zal ik het doen of niet? TenPages werkt als volgt: je zet tien bladzijden van je manuscript online en je krijgt vervolgens vier maanden de tijd om 2000 aandelen aan minimaal honderd aandeelhouders te verkopen. TenPages gaat, mits je de gevraagde aandelen binnen de vier maanden hebt behaald, bemiddelen met uitgeverijen. Klinkt geweldig, toch? Het was niet echt achterover leunen en het gaat vanzelf. Nee. Leuren, leuren, leuren, mensen in feite vragen hun zuurverdiende geld in jou te steken. Maar bij elk gekocht aandeel was het gillen. 100, 200, ineens 500, het liep hard. Toen even een stop, waardoor ik me afvroeg of ik soms debiel was geweest. Wel goed bij mijn hoofd! 2000 was onmogelijk te halen! Ik stond ermee op en ging ermee naar bed. Ogen open en als een gek kijken of er aandelen waren gekocht. De hele dag ging dat zo. Keek ik een uur niet, werd ik wel gebeld dat de aandelen waren gestegen. Mensen mailen, berichten sturen, krantenberichten, op diverse fora mijn manuscript aanprijzen in de hoop op het geloof van lezers. Mijn geluk was dat destijds Tenpages goed bekend was en ik niet de enige was die in dat avontuur sprong. Nog steeds voelde ik me maf dat ik mensen aandelen liet kopen, want wat als het mij niet lukte? Stond ik toch voor paal?

Over de 1000, en pas toen ging ik erin geloven dat ik de 2000 zou halen. Iemand kocht er 200 (feest in Hoorn, geloof me) en van de 1200 sprong ik later naar 1600. Ja, ik haalde de 2000. Nog meer feest!

Maar dan ben je er natuurlijk nog niet. Dan gaat Tenpages aan de slag en stuurt je manuscript naar uitgevers. Ik doe maar weer een lang verhaal kort: die vonden ze. Ik tekende het contract en VT1 Virtuele tango verscheen in maart 2013. VT2, Verboden tranen, in 2014. Het zou geweldig zijn om te zeggen dat VT3 het jaar daarop verscheen, maar door diverse omstandigheden is dat niet gelukt. Lezers moesten even wachten, maar in 2016 was daar Verleden tijd. Voor wie de VT-reeks heeft gevolgd is het duidelijk, gezien het eind, dat er een VT4 komt. En die komt er ook, maar… Er gaat flink wat veranderen wat de VT-reeks betreft. VT4 zal in november 2017 verschijnen, maar dan in een volledig nieuw jasje en dat niet alleen: ook met een heel nieuw baasje. Gaat iemand anders dan de reeks verder schrijven? Stop jij ermee? Nee, nee, ik blijf gewoon met veel plezier schrijven, maar uitgeverij LetterRijn neemt de reeks onder de vleugels.

Oké, een andere uitgever dus? Yep!

Ik heb ontzettend veel vertrouwen in deze uitgeverij en ik ben er ook zeker van dat er straks een prachtboek verschijnt. Dat onze samenwerking echt heel prettig verloopt, merk ik al aan de thriller In onschuld, die half april 2017 het levenslicht gaat zien. Dit is een losstaande thriller, het 2e manuscript waar ik destijds, net als met VT1, mee bezig was.

Nu hoor ik mensen denken: nou, lekker dan, dan passen de boeken niet meer bij elkaar. Virtuele tango, Verboden tranen en Verleden tijd zien er heel anders uit dan VT4 zal gaan worden nu je een andere uitgever hebt. Dat klopt, maar ach, lieve mensen, dat gebeurt vaker met reeksen die van uitgever veranderen. Daar heb ik een kast vol van. Ik heb zo nu en dan leuke discussies over de covers van de VT-reeks gevoerd. Gaan we die, zodra VT4 er is, gewoon voortzetten.
Ik heb er nu al zin in ;-)



Net uit: Het virus

Dokter Kate Warner komt in Marbella tot de gruwelijke conclusie dat de mensheid op het punt van uitsterven staat. Een virus slaat ongekend hard om zich heen. Bijna een miljard mensen zijn er al aan overleden. De laatste hoop is gevestigd op een geneesmiddel. Alleen Kate heeft de sleutel om dit virus het hoofd te bieden. Op Malta wordt een stenen sarcofaag ontdekt uit een prehistorische tijd. Deze schat van Atlantis kan de mensheid redden. Of de ondergang betekenen... 

zaterdag 18 februari 2017

Bloed op zand - deel 7 (door Chantal van Mierlo)

‘Die klootzak was bij zijn graf?’ vroeg Aiden. Hij kneep in zijn neusbrug, om zo af te leiden van de intense pijn in zijn borst. Matthias. Lobatsky had zijn zoon vermoord en het licht in Aidens ogen gedoofd. Dat hij het lef had om naar Matthias graf te gaan gaf aan hoe zeer de rekening nog open was. Aiden probeerde de stemmen op de televisie buiten te sluiten, hij moest nadenken. Wat was er godverdomme aan de hand? En waar was Kai? Hij kon hem niet verliezen. Niet ook nog Kai.
Wat was Lobatsky van plan? Iets moest hem naar het graf hebben gedreven. Ging het om hun persoonlijke vete? Dat moest haast wel, want anders had hij het bij de Efteling gehouden en was hij niet naar het kerkhof gekomen.
‘Jezus, dat kan niet waar zijn.’ Het geluid in Ivette’s stem bracht hem terug naar het hier en nu. Het was niet zozeer wat ze zei, maar de klank van ontzetting die zijn aandacht trok.
‘Wat is er gebeurd?’ vroeg hij.
Hij hoorde Charles opstaan. ‘Dit moet ik verifiëren. Ik ga even bellen.’ Zes stappen, de deur van de hal die open en dicht ging.
‘De prins is dood aangetroffen,’ zei Ivette.
Aiden spitste zijn oren. De verslaggever was aan het woord. Stamelend, alsof hij zijn eigen woorden niet kon geloven. ‘Ik krijg zojuist door dat de prins is neergeschoten. Evenals zijn beveiligers.’
Aiden stond op in een impuls, liep naar de keuken en greep het aanrechtblad vast. Dood. De beveiligers waren dood. Kai. Hij moest meer weten. Met een paar grote stappen stond hij voor de televisie. Er klonk geroezemoes op de achtergrond. De verslaggeefster in de studio viel even stil, ze probeerde contact te maken met Peter den Ouden, haar man bij Het Loo.
De stem van Den Ouden kwam weer binnen, hakkelend. Aiden stelde zich voor hoe hij het microfoontje dicht tegen zijn oor drukte om te kunnen horen welke ontwikkelingen er waren achter het afsperband.
‘De prins is overleden. Twee van zijn bodyguards ook. Momentje.’ Wederom een moment van stilte. Aiden sloot zijn ogen. Concentreerde zich. Waar was Kai godverdomme?
‘Wat ik zojuist binnenkrijg, is dat de prinses is ontvoerd. Een auto met meerdere overvallers, terroristen, heeft zojuist het terrein verlaten. Het is op dit moment nog onduidelijk hoeveel personen er betrokken zijn bij die ontvoering, en of de prinses alleen is.’
‘Hoe kan dat nou?’ mompelde Ivette. ‘Hoe kunnen ze hen nou zomaar weg laten rijden.’
Aiden draaide zich om. Ivette-met-een-i moest nog veel leren.
De deur naar de hal ging open. Charles was er weer.
‘En?’ vroeg Aiden. Hij herkende zijn eigen stem nauwelijks.
‘Het is waar. De prins en twee marechaussees zijn ijskoud geëxecuteerd. Ze hebben de prinses en mogelijk ook een marechaussee in hun macht.’
‘Godverdomme,’ mompelde Aiden.
‘Dat neefje van jou? Kai?’
Aiden knikte.
‘Het ziet er naar uit dat hij dienst had vandaag.’
Hij hoorde hoe Ivette van schrik een teug lucht inzoog.
Aiden zei niets, maar liep naar de gang.
‘Waar ga je heen?’ hoorde hij Charles zeggen.
  ‘Tijd om te gaan, lijkt mij? Vertel jij mij maar waarheen. We hebben geen tijd te verliezen.


Kleine zwarte leugens - Sharon Bolton

Titel: Kleine zwarte leugens
Auteur: Sharon Bolton
Uitgeverij: A.W. Bruna Uitgevers
416 pagina’s

Over de schrijfster:
Sharon Bolton woont in Londen, waar veel van haar thrillers zich afspelen. Ze weet als geen ander de sfeer van de donkerste kanten van deze stad te beschrijven. Bolton is winnaar van de Mary Higgins Clark Award en genomineerd voor de itw Thriller Award, de cwa Gold Dagger en de Barry Award. Kleine zwarte leugens is een standalone thriller.

Achterflap:
Wat is het ergste wat je vriendin je kan aandoen?
Het was geen opzet. Een moment van onoplettendheid, een tragisch ongeval – en twee kinderen komen om. Die van jou. Op een eiland met maar weinig inwoners is het onmogelijk om de vrouw die je leven kapot heeft gemaakt te ontlopen. Elke toevallige ontmoeting is een pijnlijke herinnering aan alles wat je hebt verloren: je gezin, je toekomst, je gezond verstand. Hoe lang duurt het dan nog voordat de gedachte aan wraak onweerstaanbaar wordt?
Dus nu… wat is het ergste wat jij je beste vriendin kunt aandoen?

Wat ik van dit boek vind:
De cover is een echte blikvanger. Als ik in een boekwinkel loop, zou deze mij absoluut opvallen. De mooie zonsondergang (gok ik), het kleurgebruik en de manier waarop de titel op de cover staat, is voor mij een reden om hem op te pakken. Na het lezen van de achterkant, was ik heel benieuwd naar dit boek. Misschien is het iets van moeder zijn, maar het feit dat er kinderen verdwenen waren, deed mij iets.

Het verhaal speelt zich af op de Falklandeilanden en wordt verteld vanuit drie perspectieven: Catrin, Callum en Rachel. Het verhaal speelt zich af binnen een paar dagen tijd. Catrin en Rachel zijn al vanaf hun jeugd beste vriendinnen. Maar dit is veranderd sinds het noodlottige ongeluk waarbij Catrin’s kinderen omkwamen en Rachel hier de oorzaak van was. Catrin’s leven is niet meer hetzelfde als voorheen en zij wordt een schim van zichzelf. Ze heeft wraakgevoelens ten opzichte van Rachel en haar gedachten beginnen vaste vormen aan te nemen.

LAAT HEM NIET ALLEEN!

Dan verdwijnt er een kind, weer eentje. De gemeenschap is in rep en roer, want dit is het derde kind in drie jaar tijd. De andere twee kinderen zijn nooit gevonden. Dus wordt alles op alles gezet om het kind te vinden.
Callum Murray is een goede vriend van Catrin. Hij heeft onopgeloste geestelijke problemen die gerelateerd zijn aan de Falklandoorlog. Deze problemen uiten zich in black-outs en hebben grote gevolgen.

Als je moet kiezen tussen leven met verdriet en leven met een schuldgevoel, is verdriet toch een stuk makkelijker.

Rachel heeft het zwaar met het schuldgevoel naar Catrin. Ze mist haar vriendin enorm. Het zal nooit meer hetzelfde worden. En dat schuldgevoel leidt tot een daad die niemand voor mogelijk gehouden heeft.

De stukken waarin het verdriet van Catrin duidelijk was, hebben mij behoorlijk geraakt. Je beide kinderen verliezen is het ergste wat een moeder kan overkomen. Als je dan ook nog eens in een kleine gemeenschap woont waar iedereen elkaar kent en waar je de “dader” elke dag tegen het lijf kan lopen, is op zijn zachts gezegd geen pretje.
De schrijfster heeft wat mij betreft echt een topthriller afgeleverd. Ze geeft ons een kijkje in het hoofd van de drie hoofdrolspelers. Zo diep dat ik af en toe echt even moest slikken. Ik heb even moeten wennen aan de schrijfstijl. Ik geef meestal de voorkeur aan wat ik noem “conversatietaal”. Maar ik zat snel in het verhaal en er kwam al snel een punt waarbij ik eigenlijk niet meer kon ophouden met lezen.

Waardering:
Plot: 5
Schrijfstijl: 4
Originaliteit: 5
Psychologie: 5
Leesplezier: 5
Spanning: 5

Ik kan echt niet anders dan dit boek een dikke 5 sterren geven.

Leontine


Börge Hellström overleden

Roslund & Hellström (rechts)
Op de Spanningsblog was gisteren te lezen dat de Zweedse misdaadschrijver Börge Hellström vrijdag aan de gevolgen van kanker overleden.
De schrijver is 59 jaar geworden. Hij leed al twee jaar aan lymfeklierkanker.


Samen met collega-auteur Anders Roslund schreef hij zeven thrillers. Het duo ontving vele nominaties en prijzenvoor hun boeken. Zo ontvingen zij voor Vaderwraak de Noorse Glass Key Award. Hun vijfde boek Drie seconden (Tre Sekunder, 2009) werd uitgeroepen tot Best Swedish Crime Novel 2010, en tevens bekroond met de Platinapocket 2010, de Great Reader's Prize Award 2010 en de CWA International Dagger Award 2011.