dinsdag 21 november 2017

Nieuwe thriller Joanne Harris

Meesterlijke schijnbewegingen die leiden tot een fantastische ontknoping

Dit vind ik een leuk vooruitzich dat volgende week Een klasse apart van Joanne Harris verschijnt. Ze brak door met het boek Chocolat. Ze schreef eerder al de thriller Schaakmat en die staat in mijn kast met thrillers die ik super vond. Dus zeer nieuwsgierig hoe deze thriller gaat zijn.
 
Op 28 november verschijnt Een klasse apart van Joanne Harris. Met haar kenmerkende zwarte humor zet zij de lezer continu op het verkeerde been, wat leidt tot een boeiend en fantastisch slotstuk.

In Een klasse apart heeft het jongensgymnasium St. Oswald een roerig jaar achter de rug: een moord, het vertrek van het schoolhoofd, een rampzalig eindexamenresultaat... Roy Straitley, leraar klassieke talen, zou eigenlijk met pensioen gaan maar hij voelt dat hij zijn school nu niet in de steek kan laten. De komst van een nieuw schoolhoofd zal hopelijk rust brengen.
Het nieuwe hoofd blijkt echter een oud-leerling te zijn die zelf het middelpunt was van het schandaal dat de school eerder aan de rand van de afgrond bracht. Straitley wordt verscheurd tussen zijn loyaliteit jegens St. Oswald enerzijds en de angst dat hij zelf de school te gronde zal richten anderzijds.
Kan hij zowel zijn geliefde school als zichzelf trouw blijven?





De pers over Een klasse apart
‘Joanne Harris maakt meesterlijke schijnbewegingen.’ – Val McDermid

‘Joanne Harris levert met Een klasse apart een fantastisch plot dat de beloftes waarmaakt en tot een verrassend einde komt.’ – Washington Post

‘Sterk geschreven, boeiend en aangrijpend.’ – The Times 

‘Een klasse apart weet de lezer continu te misleiden en op het verkeerde been te zetten.’ – The Guardian

Poets de bekers maar vast op

Altijd leuk weer een prijs in boekenland. Zeker nu de echte thillerprijzen of verdwijnen of steeds minder voor gaan stellen, is het leuk als een site over boeken een prijs instelt. Het blijkt zelfs al voor het tweede jaar te zijn. Misschien hebben de meesten van ons dit gemist en dus roepen wij dit keer ook even hard mee.

Het gaat om de beste Nederlandse thriller, best vertaalde thriller en beste debuut van 2017. Ik bekeek de zogenaamde 'langelijst' eens, keek nog een keer en ging eens lezen hoe de lijst opgesteld is. Aha, het team stelde zelf de boeken op. Of het toeval is dat van de 13 boeken 4 van eigen columnisten zijn, weet ik natuurlijk niet. Opvallend is het wel. 
 Dat een medewerker van de boekensite mij op pagina's van anderen wijst op fouten in mijn tekst en dan nu niet ziet dat er Eruisloos staat als titel is grappig. Fouten maakt iedereen namelijk en ik ben de eerste om toe te geven dat ik met mijn dyslexie soms er over heen kan lezen. Maar als je dan zo rondtoetert over mijn schrijffouten... let dan vooral op eigen produkten.
 Nu is dat nog geen eens erg, meer grappig. Wat wel ontzettend komisch was dat men het boek Lieve mama van Esther Verhoef in die 'langelijst'had gezet als boek wat kans zou gaan maken op de award voor beste thriller van 2017.
Jonguh jonguh jonguh... Het kwam in 2015 uit. Gelukkig werd er iemand daar toch wakker en is het later geruisloos (ehm, eruisloos) weggehaald. 

Wie staan er dan nog wel op de lijst voor beste Nederlandse thriller?

DWAALSPOOR van Pjotr Vreeswijk
AMANDA van Jelmer Jepsen
SCHOKGOLF van Frank van Zwol
PAN van Maes & Wade
BROERTJE van Michael Berg
VERRAAD van Wouter Helders
DE WOLF VAN COLOMBES van Koen Strobbe
ERUISLOOS van Ellen de Vriend
EEN NIEUW BEGIN van Angelique Haak
UITVERKOREN van Linda Jansma
SCHEMERZONE van Hilde Vandermeeren
CASA FAMILIA van Nathalie Pagie
KING COKE van Dannis Kramers

Wie eigenlijk niet had mogen ontbreken en toch vijf hele sterren kreeg van hun eigen recensent ome Cees onlangs, is Het dossier van Anya Niewiera. Smaak blijft persoonlijk, maar er staan boeken op de lijst die lager beoordeeld werden op de eigen site van de awardweggevers. Maar zoals ik wel vaker zeg: bijna geen 1 gewone lezer vindt het interessant wie welke prijs wint. Natuurlijk worden er binnenkort wat winpakketten samengesteld zodat mensen gaan stemmen. Heel handig namelijk als je gaat roepen dat de lezer kiest. Maar of het iemand wat uitmaakt , behalve uitgever, schrijver en familie? Wel nee. De uitgever plakt er een extra stickertje op en de auteur is blij met het beeldje, certificaat of iets soortgelijks. Bij literaire prijzen krijgt de auteur nog vaak een lekker geldbedrag, maar dat zit er niet in. Maar de eer is ook al leuk.

Succes voor alle auteurs met het nagelbijten. Spannende weken breken aan... En Esther zal het dit jaar niet worden, maar die won voor Lieve mama al de Gouden Strop

Pan van Maes en Wade

Titel: Pan
Auteurs: Maes en Wade
Uitgeverij: Houtekiet
Jaar van uitgave: 2017

Over de schrijvers:
Ria Maes (1965): begon op haar negentiende als freelance journaliste te schrijven voor diverse tijdschriften. Vandaag is ze bij haar lezerspubliek vooral bekend van de dagboeken van Sara.
Aron Wade (1970): studeerde in 1996 af aan het koninklijk conservatorium van Brussel. Naast theater, musical en cabaret speelde hij mee in reeksen zoals De Kotmadam, W817 en Thuis. Hij was ook jaren te zien als presentator op Ketnet.

Achterflap:
Pan, de naam van een mythische god, geschreven in het bloed van gekeelde slachtoffers. Antwerpen slaapt niet meer. De stad is in de ban van een seriemoordenaar. Wetsdokter Tom Beckx krijgt de lijken op zijn snijtafel. Samen met rechercheurs Suzanne Jacobs en Raoul De Vuyst gaat hij koortsachtig op zoek naar de sadistische moordenaar.
Een zoektocht die voor hem alsmaar persoonlijker wordt. Opgehitst door de pers en met de hete adem van de politiek in zijn nek gaat de wetsdokter soms een stap te ver en waant hij zich zelf een rechercheur.

Kan hij de god van het woud stoppen?

Mijn mening:
Pan is een boek wat me qua kaft en titel niet echt aanspreekt, kan niet aangeven hoe dit komt, een (verkeerd) gevoel. Het woord misdaadroman trekt wel gelijk mijn aandacht. Geen idee wat ik van dit boek kan verwachten. Na het lezen van de achterflap is mijn interesse gewekt en wat ben ik blij dat het boek dankzij Thrillerlezers op mijn pad is gekomen.
De start van Pan is veelbelovend en ik zit er dan ook gelijk helemaal in. De schrijfstijl heeft een Vlaams accent en dat geeft het boek wat zich in en rondom Antwerpen afspeelt een extra touch.

Wetsdokter Tom, ook wel politiearts genoemd, is zo’n woord wat je in Nederlandse boeken eigenlijk niet of nauwelijks tegenkomt, speelt in Pan een belangrijke rol. Tom wordt opgeroepen om autopsie te doen op de vermoorde pastoor Geeraerts, een moord die hem 24 uur per dag bezig houdt. Als kort daarop een volgende moord plaats vindt, besluit Tom om zelf op speurtocht uit te gaan waarbij hij soms vergeet om de rechercheurs Suzanne en Raoul, waarmee hij geacht wordt samen te werken, te informeren. Hij brengt hierbij zichzelf gigantisch in de problemen.
Tom is net als Suzanne Jacobs alleenstaand en beiden staan in eerste instantie niet open voor een relatie. Ze hechten veel waarde aan hun vrijheid en het maken van eigen keuzes. In Pan leren we zowel Suzanne, Raoul als Tom op werk en privégebied goed kennen. De karakters zijn stuk voor stuk goed uitgewerkt, ik voel betrokkenheid. We zijn getuigen van stappen die ze nemen met soms zeer verstrekkende gevolgen. Suzanne is een rechercheur met gevoel, bij Raoul ontbreekt het daar nogal eens aan. Raoul wekt irritatie op, voelt zichzelf nogal een macho en maakt in mijn ogen misbruik van zijn macht. Hij is arrogant en met momenten asociaal, deze mening deel ik met zijn collega’s.

Pan is in mijn ogen veel meer dan een misdaadroman, het verhaal heeft een hoog psychologisch gehalte. Het boek heeft een romantische kant maar zeker niet over de top, het is van grote meerwaarde voor het verhaal. De moordenaar is bezeten van Pan, een mythische God. Zijn denk- en werkwijze wordt als een rode draad door het verhaal verteld, zeer eng en beangstigend. Nadat ik het boek dicht sloeg dacht ik nog een hele tijd na over het vertrouwen wat je in een mens kunt hebben terwijl diegene in zijn hoofd met hele andere zaken bezig is zonder dat je dat in de gaten hebt, doodeng maar zeer realistisch.

De plot heeft mij compleet verrast, echt geweldig bedacht en vraag me meerdere keren af of ik tijdens het lezen bepaalde signalen gemist heb maar nee, dit is de kracht van het schrijversduo Maes en Wade wat er ten volle in geslaagd is mij op het verkeerde been te zetten.
Ik hoop dat deze geweldige combinatie van schrijvers besluit om samen nog vele boeken te schrijven.

Schrijfstijl 4
Originaliteit 4
Spanning 4
Psychologie 5
Plot 5

Pan krijgt  een dik verdiende 4 ½ kraai





Mensen moeten niet zo zeuren?! door Esther Scherpenisse


"Je kunt ook niks meer goed doen!" Ik heb dat ook weleens gedacht de laatste tijd, net als anderen als ik die in hun leven zelden tot nooit achtergesteld worden op basis van hun huidskleur, geslacht, seksuele voorkeur. Met name in perioden waarin het Zwarte Pietendebat weer oplaait, en dingen zoals #metoo gebeuren.
Wat ik om me heen helaas vaak zie gebeuren als mensen die verzuchting doen, is dit: "Mensen moeten niet zo zeuren." Of: "Dit heeft niks met mij te maken."
Maar wegkijken of anderen wegzetten als zeikerds zorgt er niet voor dat een probleem weggaat.
Het gaat er namelijk niet om hoe wij ons voelen.
Hoe gewoon jij Zwarte Piet ook vindt, voor je gekleurde buurman is het racistisch.
Hoe grappig jij die opmerking ten koste van een homofiele collega ook vindt, voor hem is het denigrerend.
Hoe complimenteus jij dat naroepen van die vrouwelijke voorbijganger ook bedoelde, voor die vrouw is het bedreigend.
Hoe wij ons voelen, of wat wij vinden, is geen vrijbrief om niet meer te hoeven luisteren naar wat een ander voelt of vindt. Maar zo lijkt het soms wel. We interpreteren vrijheid tegenwoordig vaak als: "Bek houden, bitch, ik ben aan het woord."
Hoe wij de wereld zien is heilig, en o wee als daar iemand aan rommelt. O wee als we ermee geconfronteerd worden dat dingen die wij altijd als gewoon zagen, misschien niet helemaal gewoon zijn. Dat we misschien wel iets moeten veranderen aan de manier waarop we dingen altijd deden. Aan onszelf.
Het lijkt wel alsof ik het steeds over anderen heb, maar ik moet hier een bekentenis doen. Ik was veertien jaar geleden Zwarte Piet voor mijn jongere broertje. Daar zouden de meeste mensen niks van denken, behalve als je weet dat zijn moeder van Surinaamse afkomst me had verteld dat zij Zwarte Piet eigenlijk vreselijk racistisch vond, "maar het hoort er nou eenmaal bij".
Waarom deed ik dan toch zoiets? Dat is bijna alsof je een Jood een swastika cadeau geeft. Volslagen ongepast.
Maar ik dacht niet aan hoe kwetsend het kon zijn, want het was inderdaad gewoon. Het was status quo. Het "hoorde er nou eenmaal bij". Er waren meer mensen die het gewoon vonden dan mensen die het niet gewoon vonden. Ik dacht er zelfs niet aan dat Zwarte Piet in bredere zin misschien wel discriminerend zou kunnen zijn. Want het is al sinds ik me kan herinneren onderdeel van december, en sinterklaas. Dus dit had niets met mij te maken.
Het was gewoonte. Traditie. Routine. En doen wat je altijd deed is makkelijk. Het anders doen is moeilijk.
Dus ben ik blij met alle discussies waar ik soms zo moe van word dat ik denk "je kunt ook niks meer goed doen". Want al die discussies vechten de status quo aan - zowel die van onze samenleving, als die in mijn hoofd.
En ik heb dat nodig. Want ik heb niet altijd door wanneer de status quo anderen benadeelt, omdat ik in die luxepositie zit dat ik niet word afgewezen voor sollicitaties vanwege mijn achternaam, en dat mensen me niet vragen om een taalcursus te doen vanwege mijn huidskleur, en dat niemand het vies vindt als ik op straat mijn vriend kus.
Ik heb het nodig dat iemand zich hardop afvraagt: waarom vinden wij deze status quo eigenlijk normaal?
Sterker nog: ik heb veel mensen nodig, met krachtige stem. Want ik ga ervan uit dat ik niet uniek ben, en zoals mijn voorbeeld laat zien, is er veel voor nodig voordat iemand door heeft dat er echt een probleem is.
En shit, dat is lastig en duurt eindeloos. Het is lastig voor die mensen die zich roepende in de woestijn voelen, en het is lastig voor mensen die moeten gaan nadenken over iets dat ze altijd als normaal beschouwden. Nadenken over wat goed is, is lastig, vergt nuance, en vraagt van ons dat we voortdurend alert blijven.
Het is fijn als dingen makkelijk zijn. Maar het is niet beter.
Dus daag me alsjeblieft uit, en blijf me uitdagen tot er verandering komt.
Want ik wil graag een wereld die beter is dan hij gisteren was.

maandag 20 november 2017

Kick van Chelsea Cain

Titel: Kick
Auteur: Chelsea Cain
Uitgeverij: The House of Books

Omslag
De cover van Kick laat het silhouet zien van een vrouw met lang haar dat wappert in de wind. Haar gezicht is niet te zien. Er staat een gewaagde uitspraak van The Guardian op de cover: “Een duistere en gevaarlijke zoektocht naar vermiste kinderen. Zo spannend dat je je wilt verstoppen tot je het uit hebt”. Het is te hopen dat deze uitspraak op waarheid berust. De achterflap klinkt in ieder geval zeer interessant en stemt hoopvol op een spannend boek.



Chelsea Cain is in de thrillerwereld al langer bekend met haar thrillerserie over rechercheur Archie Sheridan en seriemoordenares Gretchen Lowell. Stuk voor stuk erg spannende en bloederige verhalen. Met het boek Kick heeft ze nummer een van een nieuwe serie geschreven over Kit (Kick) Lannigan. Kick is als klein meisje ontvoerd uit haar tuin, nadat ze op zoek was naar haar hond. Jaren verstrijken en iedereen heeft de hoop dat Kick nog levend gevonden wordt allang opgegeven. Maar ineens, na vijf jaar, wordt ze per toeval ontdekt bij een inval in het huis waar zij met haar ontvoerders woont. Tien zware jaren van therapie en onderzoeken later, zijn kinderontvoeringen nog steeds aan de orde van de dag. Kick kan het onderwerp nog steeds niet loslaten en voelt zich verbonden met de slachtoffertjes. Wanneer er in een zeer korte tijd weer twee kinderen worden vermist wordt ze om hulp gevraagd door een mysterieuze man, John Bishop. Wat Kick van tevoren niet weet, is dat ze zelf weer in het hol van de leeuw terecht komt.

Chelsea Cain heeft met Kick Lannigan een heel mooi karakter neergezet. Alle gruwelen die ze in haar jonge leven heeft mee moeten maken, hebben haar gemaakt tot een eenzame, gebroken vrouw. Ze trekt zich het lot van andere ontvoerde kinderen zo aan dat ze hier zelf onder lijdt. Het personage Kick wordt zo levendig beschreven, dat het lijkt alsof ze voor je staat. John Bishop blijft in het boek Kick een mysterieus personage waarover Cain niet veel uitweidt. Dit kan een teken zijn dat er in de volgende delen met Kick steeds een tipje van de sluier zal worden opgelicht over deze bijzondere man. De overige personages worden ruim voldoende uitgewerkt naargelang de rol die zij in het verhaal spelen, al had de rol van de ontvoerder van Kick, Mel Riley, iets verder uitgediept mogen worden. Cain heeft een vlotte, prettige schrijfstijl met korte hoofdstukken waardoor de spanning geleidelijk aan wordt opgebouwd. Bepaalde scenes in het boek worden ronduit gruwelijk gedetailleerd beschreven. De verhaallijn en het onderwerp zijn mooi in elkaar gevlochten. Ze zorgen samen voor een intrigerend, spannend en ontroerend geheel wat echt uitgelezen moet worden. Stoppen is geen optie! 

Kortom, Kick is een zeer spannende en ontroerende thriller over een verschrikkelijk onderwerp. Zodra je aan het verhaal begonnen bent, laat het je niet meer los.


Amanda

De favoriete boeken van Jennefer Mellink

Jennefer Mellink debuteerde in juni 2014 met Gebroken, een zenuwslopend spannende young adult thriller die lovend werd ontvangen en werd genomineerd voor "beste young adult thriller 2014" . Haar tweede young adult thriller Kwaad Bloed verscheen in juni 2015. Ook over dit boek zijn de recensies en reacties zeer positief. Haar derde boek, Gevarenzone, verscheen in juli 2016. Vermoorde onschuld verschijnt in het voorjaar van 2018 bij Luitingh-Sijthoff. Momenteel werkt ze aan haar vijfde young adult thriller en diverse andere schrijfprojecten. Onlangs verscheen Wonderland,een boek vol met kerstverhalen, waarin een verhaal van haar staat.
Maar wat leest en las zij zelf graag?


Vroeger gaf ik helemaal niets om lezen. Op de middelbare school moest ik toch boeken lezen voor de (verplichte) leeslijst. Vaak koos ik dan de dunste boekjes. Toen ik alle dunne boekjes had gelezen, koos ik een boek van de leeslijst dat mijn moeder in de kast had staan: Het verrotte leven van Floortje Bloem van
Yvonne Keuls. Dat boek maakte iets bij mij los. Vervolgens koos ik Blauwe plekken van Anke de Vries. Wederom een indrukwekkend boek. 
Ik wil niet zeggen dat ik vanaf dat moment om was, maar ik vond lezen wel wat boeiender. Ik begon boeken op te pakken buiten school(opdrachten) om.

Toen ik een jaar of 22 was begon ik met het schrijven van boekrecensies voor Hebban/Crimezone. Dat heb ik zes jaar lang gedaan. In die jaren heb ik heel wat gelezen en ook pareltjes ontdekt, zoals De crucifix killer van Chris Carter. Dat boek is niet zo bekend en is, geloof ik, ook niet meer (in het Nederlands) te koop, maar het is zeker een van mijn favorieten. Het is een heel spannende thriller voor volwassenen.
Uiteraard las ik ook boeken die ik minder leuk vond en bijvoorbeeld boeken die ik zelf nooit uit zou kiezen maar me toch enorm wisten te verrassen.
Ik ben niet echt groot fan van een bepaalde auteur. Wel heb ik bewondering voor Tess Gerritsen. Het lukt haar elke keer weer om een kwalitatief goed boek te schrijven. Dat vind ik erg knap. Maar ik heb bewondering voor heel veel schrijvers, want ik vind meerdere schrijvers ontzettend goed en ik lees graag al hun boeken.


De beste boeken die ik dit jaar heb gelezen zijn de psychologische thriller Dagen van schaamte van Lieneke Dijkzeul, de roman In seizoenen van Judith Visser en nog een psychologische thriller: Later als ik dood ben van Ilse Ruijters. Alle drie dikke aanraders. Naast mijn bank ligt een stapel leesvoer waar ik heel benieuwd naar ben en elke maand verschijnen er weer boeken die ik wil lezen. Nu nog de tijd ervoor vinden om het allemaal te verslinden!

zondag 19 november 2017

Dagboek van een getuige van Astrid Holleeder

Titel: Dagboek van een getuige
Auteur: Astrid Holleeder
Uitgeverij: Lebowski
Publicatiedatum: oktober 2017


Achterflap:
Waar Judas het verhaal is over de beslissing om te getuigen tegen haar broer Willem Holleeder, gaat Dagboek van een getuige over de consequenties van die ingrijpende beslissing. Wat zijn de gevolgen geweest voor het leven van de familie Holleeder: voor moeder Stien, zus Sonja, de kinderen en hun partners, de kleinkinderen, en vooral: voor Astrid zelf?
Dagboek van een getuige geeft een inkijk in het leven van iemand die noodgedwongen moet onderduiken en voor wie niets ‘normaal’ is. Van boodschappen doen tot een dagje naar het strand met de kinderen: niets is zonder risico. Of daar ooit verandering in komt, zal de toekomst leren. In 2018 vindt het proces tegen broer Willem plaats.
Dagboek van een getuige is een onthullend boek over hoe justitie met ‘gewone’ getuigen omgaat, en is het ontroerende relaas van een vrouw die afscheid heeft moeten nemen van een werkzaam leven, van een moeder die probeert het goede te doen voor haar kinderen en kleinkinderen, van een zuster en vriendin die haar omgeving altijd op sleeptouw neemt, én van een getuige in de zaak tegen haar broer: Astrid Holleeder. 
Mening:
Ook ik las Judas, net zoals half Nederland dat deed. Ik vond het verhaal toen verbijsterend. Wel had ik een aantal bedenkingen bij het boek en zo vond ik bijvoorbeeld dat er wel heel veel herhaling in het geschrevene zat. Met de helft van Judas was het verhaal ook al duidelijk en schokkend geweest. Echter; herhaling werkt bij veel mensen om het beter door te laten dringen en de kleine groepw aar het juist irriteert is te verwaarlozen, dus ik snap het gebruik er van. Dat er vanzelfsprekend een vervolg zou komen, kon je op je klompen aanvoelen. Je zou als uitgever gek zijn als je zo'n verkoophit niet nog iets verder uitwringt. Als je dan leest hoe de auteur zelf van het verdiende geld van boek 1 haar beveiliging kan verbeteren, gun je de vrouw de hoge verkoopcijfers. Ook van dit boek.
Wat een treurigheid  hoe justitie omgaat met belangrijke getuigen. En wat een gevaar liep (en nog steeds natuurlijk) deze vrouw terwijl ze dacht beveiligd te worden. Armoe troef hoe de overheid geen geld wil steken in een veilig onderkomen. Ik vond bijna dit boek nog verbijsterender. Hoe deze vrouw vanzelfsprekend niet meer kan werken en bijna alles zelf moet betalen. Hoe apparatuur niet bleek te werken en ga maar door.
Echter kwam ook in dit Dagboek van een getuige en herhaling voor van Judas en had ik opnieuw het gevoel dat het beknopter had gekund. Ik ging sneller door de bladzijdes heen op een gegeven moment, omdat ik het op dat punt dan wel wist.
Conclusie is dat ook dit boekje intrigerend is om te lezen, zeker nu kijkend hoe iemand probeert iets van een leven te maken met zoveel dreigend gevaar. Het is simpel geschreven en dus voor iedereen makkelijk leesbaar. Maar ik had iets meer diepgang prettig gevonden. Maar voor een kijkje in de wereld van hoe  justitie werkt in een belangrijke zaak, misschien wel de belangrijkste zaak in Nederland, een aanrader. 
Koop bij bol.com