donderdag 24 november 2016

De boekenkast van Amanda

Ondertussen heb ik meerdere boekenkasten het huis in gekregen, ondanks enig tegensputteren van vriendlief. Wat begon als 1 boekenkast, werden er 1,5 (de witte tel ik maar als halve boekenkast ;-) ), toen 2 en uiteindelijk 3, welke boven staan in ‘mijn’ boekenkamer. Daarnaast hebben we sinds we verhuisd zijn nieuwe meubels en ook hier zit een boekenkast bij. Enige compromis dat ik hierbij heb moeten sluiten is dat ik deze niet helemaal vol mocht zetten met boeken. Nou, vooruit ;-)

Wat heb ik daar dan in staan? Nou, eigenlijk alleen thrillers en uiteraard mijn Harry Potter verzameling! Veel verder dan thrillers, horror, spannende romans, wat Young Adult en een beetje Fantasy kom ik meestal niet. Al dat zoetsappige uit romans, daar heb ik niet zoveel mee. Als het in een thriller verwerkt is, vind ik het wel een leuke bijkomstigheid, maar een heel boek over liefdesperikelen? Nee bedankt. 

Beneden in de kast staan (en liggen) de boeken die ik binnenkort wil/moet lezen. Helaas worden de rijen nog niet echt kleiner, maar komen er steeds meer boeken bij. Maar hé, daar moeten we niet over klagen natuurlijk, dan had ik maar geen recensente moeten worden! Ook doordat ik veel op de e-reader lees en hier veel recensieboeken voor krijg, slinken de rijen niet hard. Maar wat is zo’n e-reader toch fijn! Zo’n klein apparaatje met een immense boekenkast er in! Diegene die dat heeft uitgevonden heeft wat mij betreft de Nobelprijs verdiendBoven heb ik de boeken staan die ik al gelezen heb of die ik op de lange termijn nog wil lezen. Denk hierbij aan series van schrijvers waarvan ik alles op volgorde wil lezen.

De boeken beneden in de kast heb ik min of meer geprobeerd te sorteren door Nederland, Scandinavië, België en overige bij elkaar te zetten. Dit is vrij aardig gelukt. Waarom? Geen idee! De Nederlandse plank heb ik dan ook weer geprobeerd om de kleuren een beetje bij elkaar te passen en zo.

De boeken die in de kasten boven staan, staan op alfabetische volgorde van schrijvers, er is nog wat ruimte waardoor ik hierin steeds nog iets op kan schuiven om het kloppend te houden. Verder staan van dezelfde schrijvers de series bij elkaar en ja, die staan dan ook weer in de juiste volgorde van lezen. (Beetje autistisch ben ik wel wat dat betreft ;-))
En mijn digitale boekenkast? Dat is een grote bende! Alles door elkaar, oud, nieuw, gelezen en ongelezen. Als ik een boek wil lezen welke er al langer op staat dan moet ik een behoorlijk eindje bladeren (of de zoekfunctie gebruiken uiteraard!).

Niet alle boeken komen uiteindelijk in mijn kasten terecht, dan had waarschijnlijk heel de bovenverdieping al vol gestaan met boekenkasten. De boeken die in mijn kast komen en blijven zijn de series van schrijvers, maar bijvoorbeeld ook alle boeken van James Patterson, Karen Rose, Chelsea Cain, Patricia Cornwell, Tess Gerritsen, Börjlind enz. Mijn Harry Potter verzameling en natuurlijk mijn gesigneerde boeken. Ook de boeken die ik heel goed vond en ooit misschien nog eens wil lezen, komen in de boekenkast. Boeken waar ik wat minder enthousiast over ben of die niet van schrijvers zijn waarvan ik de boeken verzamel, die verdwijnen weer. Sommige geef ik weg en af en toe sta ik eens op een rommelmarkt in de buurt om weer wat boeken te verkopen (waarvan ik dan weer nieuwe boeken kan kopen..! :-D ). Dat laatste is maar sporadisch meer de laatste 2 jaar, trouwens. Tegenwoordig verdwijnt er ook weleens wat richting de mini-bieb van Ink.

Vroeger las ik eigenlijk bijna alle boeken die ik kon vinden. Ik las vooral veel boeken over paardenclubjes, maar ook De Vijf van Enid Blyton, deze serie heb ik helemaal compleet en ligt netjes op zolder. Nancy Drew, deze serie heb ik op 2 of 3 delen na nog steeds in mijn bezit, en de jeugd thrillerserie van Kluitman. Dit was een hele serie met jeugdthrillers van veel verschillende schrijvers als R.L. Stine en Carol Ellis. Heerlijke spannende jeugdboekjes. Ik heb ze allemaal gelezen en ze staan netjes in een doos bij mijn moeder op zolder. Ook las ik boekjes als De olijke tweeling en De Babysittersclub. Ik las graag en veel series.

Tijdens het ziek zijn van mijn vader heb ik een aantal jaren heel weinig gelezen. Totdat ik bij mijn tante thuis op de bank zat, gewoon zomaar te zitten. Mijn tante leest ook veel en graag en ook vooral thrillers. Ik kreeg het boek Blauw water van Simone van der Vlugt in mijn handen geduwd met het idee dat ik dan wat te doen had (in die tijd was ik veel bij mijn tante omdat mijn ouders vaak en lang in Rotterdam zaten in het ziekenhuis). Ik ben begonnen in het boek en ben niet van de bank geweest totdat het helemaal uit was. Sinds die tijd ben ik weer volop aan het lezen geslagen en was ik gelijk gek van thrillers. Dus eigenlijk heeft mijn tante mijn thriller-gekte weer aangewakkerd.

Ik ben wel zuinig op mijn boeken, maar het is niet zo dat ze er zo goed als ongelezen uit moeten zien. Ezelsoren en in boeken schrijven daar doe ik niet aan, dat vind ik dan weer wel enorm zonde. Ik plak er meestal iets in als ik een stukje voor een recensie wil gebruiken of waar ik iets over wil schrijven. Verder gebruik ik wel altijd een boekenlegger omdat ik mijn boeken niet helemaal opengeslagen neer wil leggen. Dat vind ik dan weer wel een beetje mishandeling van een boek.
Ik heb ook een hoop tweedehands boeken in de kast staan en die zien er soms ook behoorlijk gelezen uit, maar als ze mijn serie verder compleet maken dan moet dat maar. Daarnaast leen ik ook zeer regelmatig boeken uit, dus dan kun je ook niet verwachten dat je alle boeken weer ongeschonden terug krijgt.

De boeken die ik speciaal vind in mijn boekenkast zijn toch wel mijn gesigneerde boeken, waarbij ik dan vooral heel trots ben op de gesigneerde boeken van Börjlind, Camilla Läckberg, Lisa Gardner en Karin Slaughter. Ook vind ik mijn favoriete boeken speciaal en de series die ik heb staan. En uiteraard mijn Harry Potter verzameling die steeds verder uitbreidt! Hierbij vind ik het geïllustreerd boek dat ik van het team van Thrillerlezers voor mijn verjaardag heb gekregen het meest bijzonder. Deze staat ook mooi uitgestald in de boekenkast beneden!

Zoals ik al eerder aangaf leen ik ook regelmatig boeken uit aan familie, collega’s en cliënten. Hierbij weet ik ondertussen wel ongeveer wie wat leuk vindt, dus probeer ik het daar een beetje op aan te passen. Van een cliënt die vaak boeken leent weet ik bijvoorbeeld dat ze al dat gruwelijke en enorm bloederige niet zo interessant vindt. Die zal ik dan ook niet zomaar meenemen naar haar, daar gaan bijvoorbeeld vaak Scandinaviërs naartoe. Ze houdt erg van de omschrijvingen van de omgeving, hier kan ze erg van genieten. Het leuke is dat we dan tijdens de zorgmomenten dat ik er ben lekker kunnen kletsen over een boek wat ze net gelezen heeft. Een andere cliënt die kan zelf niet meer lezen maar heeft zo’n voorleesapparaat. Hij houdt enorm van gruwelijk en bloederig. Als ik dan kom vraagt hij weer eens of ik nog wat schrijvers of titels wil noteren die hij dan weer kan bestellen. Hij is hier dan super blij mee. Daar waar hij zijn boeken besteld vragen ze weleens aan hem hoe hij toch aan al die goeie schrijvers en titels komt en vertelt hij vol trots dan 1 van ‘zijn’ verpleegkundigen heel veel boeken leest om recensies over te schrijven. Zodra hij weer in een nieuw boek is begonnen krijg ik een heel verslag van hem hoe het verhaal loopt en hoe geweldig spannend hij het vindt (vannacht heb ik weer tot 2 uur liggen luisteren! Het was zo spannend!) Heerlijk toch? Als je mensen met zoiets zo blij kunt maken. Daar geniet ik dan weer van.

Nou, het was een heel verhaal, maar ik geloof dat jullie zo wel een vrij duidelijk beeld hebben kunnen krijgen van mijn boekenkast(en) en mij!

Groetjes,

Amanda

zaterdag 19 november 2016

Judas van Astrid Holleeder

Judas - Astrid Holleeder
Uitgeverij Lebowski
576 pagina’s
Normaal ben ik niet zo’n RTL Late Night kijker, zo af en toe, als er interessante gasten komen, wil ik nog wel eens er naar toe zappen of een stukje terugzien via de Ziggo Horizon app.
Afgelopen vrijdag zapte ik eigenlijk per ongeluk naar het programma. Ik had via de app willen lezen welke gasten er kwamen, maar het programma was al bezig dus startte direct. Ik viel er midden in…in de gesprekken over het boek Judas van Astrid Holleeder. ‘Zo dan’ dacht ik, als zij een boek heeft geschreven over haar broer dan moet ze haast wel levensmoe zijn…en heeeel erg dapper. Nadat Isa Hoes het nawoord uit het boek voor had gelezen wist ik al dat ik het boek ook wilde lezen…moest lezen. Geen idee waarom die drang er was, ik heb helemaal niks met die wereld, maar het besluit was genomen…ik ging het boek kopen en lezen.
De zaterdag na de uitzending las ik via iTunes een uittreksel van het boek en kon niet meer stoppen…ik drukte dan ook gelijk op ‘Kopen’, maar kreeg de melding dat het boek niet beschikbaar was. Nou dan ging ik het boek wel via het blauwe mannetje aanschaffen. Het e-book, omdat ik gelijk wilde beginnen en ik nou ook weer niet per sé de papieren versie in mijn kast wilde hebben (er komt vast geen signeersessie)…nee ik wilde gewoon gelijk doorgaan met lezen.
Het e-book was zo gekocht en ik ging verder waar ik was gebleven. ’Beklemmend’ was een van de kreten die ik op tv had gehoord. Ik proefde de wanhoop en de noodzaak…en las over een monster, die dacht dat hij slim was.
Het boek leest als een dagboek, de verhalen lopen niet synchroon, maar zijn goed te volgen. De hoofdstukken zijn niet al te lang, het ene hoofdstuk wat langer dan het andere en elk hoofdstuk is een verhaal op zich. Eenmaal begonnen met lezen is stoppen eigenlijk geen optie meer, doorlezen dat is het enige wat je nog wil en toch legde ik het boek af en toe even weg. Om bij te komen…om adem te halen en om te slapen…al was dat pas laat in de nacht. Ondanks een enorme koppijn moest ik toch de volgende dag verder lezen…met tussenpozen omdat ik door de knock-out pillen regelmatig in slaap viel…en dan droomde ik over het boek…over wat er zich allemaal afspeelde in het zieke brein van een tiran.
En nu is het boek uit…een boek dat uit 2 delen bestaat; deel I: ‘De klap in het donker’ gaat over de jeugd van Astrid en het gezin Holleeder, de naweeën van de Heineken-ontvoering, de impact van de naam Holleeder op haar leven en werk als advocaat, afpersingen en de liquidatie(s) van o.a. Cor van Hout. Deel II: ‘Dagboek van een getuige’ gaat over de kluisverklaringen, het heimelijk opnemen van de gesprekken, het op eieren moeten lopen om niet ontmaskerd te worden en de uiteindelijke vervolging van Holleeder. Een man die zelfs nog kans ziet om vanuit een EBI een huurmoordenaar opdracht weet te geven zijn zus (en nog een aantal personen) te liquideren.
Zoals Astrid zelf zegt aan het eind van het boek, ‘Ik geef jou levenslang, maar heb daardoor zelf ook levenslang. Ik had zo graag gewild dat het anders kon, maar je hebt mij geen keus gelaten. De enige reden dat jij nog leeft, is dat je ons het leven wilt ontnemen. Maar ondanks die zekerheid, Wim, hou ik nog steeds van jou.’
En precies dat ene laatste zinnetje maakte dat ik het boek wilde lezen.
Het is moeilijk om een boek als dit sterren te geven, maar wat mij betreft is het een must-read.
Ann

Wat leest Danielle deze week?

De donkere dagen voor kerst


Het zou een top week moeten worden. En voor een groot gedeelte is die ook wel uitgekomen, ware het niet dat hij op het einde helaas moest eindigen met het overlijden van mijn opa en grootvader van mijn kids. Een mooie leeftijd van 93 jaar dat dan wel, maar de klap blijft toch altijd onverwachts.

Het begin van de week zit ik nog in de laatste blz van het boek ‘Tot Stof’ van Felix Weber. Een boek dat ik persoonlijk zelf niet zou oppakken, maar voor een recensie lezen we gewoon alles. En zo slecht was het dan toch ook weer niet. De oorlogstijd blijft een onderwerp voor mij dat ik noch omarm noch buitensluit.
Het iene miene mutte tussen de stapel was weer begonnen en ik had me voorgenomen om te starten met het boek ‘Het meisje met alle gaven’. Het begin was al goed en ik zat er ook al helemaal in.



Toen kwam er opeens een berichtje van uitgeverij Prometheus of ik het boek van Iain Reid, ‘Ik denk dat het voorbij moet zijn’ als winactie wilde voordragen. Hierbij kreeg ik dan zelf het recensie-exemplaar toegestuurd. Dus even het ene boekje aan de kant en me meteen verdiept in dit bijzondere boek. Nadat ik het uit had gelezen was er even een moment van leegte, verwarring en onbegrip. Door enkele facetten van het boek opnieuw te benaderen kwam het boek pas echt tot me binnen. En nog steeds ligt er een groot vraagteken, waarom?

Inmiddels is de leesclub van Wouter Helders, ‘Machtsstrijd’, gestart en zitten we weer gezellig te kletsen over de cover, inhoud en personages van het boek.
Als tussendoortje hadden we nog even een lekker top concertje van Alterbridge in de HMH om het achttienjarig bestaan van mijn dochter te vieren.

De begrafenis zal komende week nog wel een zwart randje geven, gelukkig kan ik tijdens het lezen even alles loslaten.

Daniëlle

In de brievenbus De winterkinderen

Met de geboorte van de tweeling Bea en Stan is de kinderwens van Olivia en Dan Felbeck na jaren eindelijk uitgekomen. Dan verliest Dan zijn baan en biedt zijn oudste vriendin Francesca hun huisvesting aan. Haar schatrijke echtgenoot heeft net Renniston Hall gekocht, een gigantisch, eeuwenoud landhuis dat ooit een chique kostschool was. Dan en Olivia mogen gratis in een opgeknapte vleugel wonen tijdens de renovatie. Dan en Olivia zijn blij met het aanbod, tot Francesca zelf ook in Renniston Hall arriveert - en ze is niet van plan om weg te gaan. Wat is er tijdens hun studententijd precies voorgevallen tussen Dan en Francesca? En wat is haar relatie tot de kinderen? Olivia begint zich af te vragen hoe goed ze Dan eigenlijk kent, en of hun perfecte leven niet gebaseerd is op een grote leugen. En ook Renniston Hall heeft geheimen, en begint die langzaam prijs te geven... 

donderdag 17 november 2016

Zwarte Piet, Sint en Holleeder



Het wordt me steeds vaker duidelijk dat ik geen standaard denkwijze heb ten aanzien van de rest van mijn omgeving. Maar tijdens lezingen en interviews, voel ik dan weer wel dat de kern van MIJN waarheid aankomt, wordt begrepen en zelfs onderstreept!
Of… zijn mensen zo gemakkelijk aan te sturen, te beïnvloeden? Ligt daar het alsmaar voortvarende gevaar voor onze toekomst? Neem nou…(en ik weet dat ik hier eigenlijk geen politieke kwesties moet aanhalen), maar ik haal dit punt aan, omdat ik vind dat het geen politieke kwestie is, of beter gezegd zou moeten zijn.

Via de afzuigkap misschien…

…Neem nou (ja, daar is hij weer) het hele Zwarte Pieten verhaal. Landelijk en op T.V. werken we toe naar een gemêleerder Pieten peloton. Als ik zo om me heen hoor en zelf thuis ook merk, zit daar geen kind mee! Zolang Sinterklaas maar Sinterklaas blijft en dus gewoon de schoentjes vult en langskomt op 5 december, is er geen vuiltje aan de lucht. Ik weet niet hoe het bij een ander thuis gaat, maar mijn kinderen lopen altijd met hun schoenen te leuren; ‘waar zullen we hem eens zetten want wij hebben geen schoorsteen waar een Piet doorheen past.’ Mijn zoon keek zaterdagavond wat vertwijfeld naar de afzuigkap, maar schudde in gedachten verzonken zijn hoofd en mompelde ‘dat zal wel niet.’ Hij draaide zich om en zette uiteindelijk zijn schoen toch maar vlakbij de voordeur. Hoe waarschijnlijk is het dan nog dat Zwarte Piet zwart is van het roet uit de schoorsteen? Hoeveel kinderen tot acht jaar weten in deze tijd nog wat de functie van een schoorsteen is?

Zwarte Piet en de Sint een beetje pimpen…

Maar wat ik eigenlijk wilde zeggen is: In Breda zijn ze ALLEMAAL zwart, alle Pieten bij de intocht van afgelopen zaterdag! Gooien wij hier niet een beetje roet (wel toepasselijk) in het eten van de landelijke tendens? Zijn we hier in het in de Parel van het Zuiden dan zó dwars? Want het is een feit: en of dat pijn doet of niet: Zwarte Piet is natuurlijk de knecht van Witte Sinterklaas en dat stamt uit een tijd dat we inderdaad zo met zwarte mensen omgingen. PUNT. Zoals Zwarte Piet uit de tijd is. Is de Sint dat zeker ook, hij mag wel eens zijn baard laten trimmen, en een broek aan! De Kerstman zie ik de laatste jaren met een getrimd baardje namelijk. Ik vraag me af waarom ik tóch zoveel geluiden en vooral verwijten hoor dat Trump een racist is. Terwijl diezelfde mensen die hem zo verafschuwen en een monster vinden, vervolgens tijdlijnen vol berichtjes plaatsen en delen over dat Zwarte Piet zwart moet blijven..uhh???? Maar goed zelfs Rutten vindt dat Zwarte Piet zwart moet blijven, en als iemand met alle winden meewaait dan is hij het wel. Dus als HIJ een standpunt inneemt…nou…nou…

Wat hebben Zwarte Piet, Trump en Holleeder gemeen…

Eigenlijk zijn we allemaal een beetje hypocriet inclusief Rutten. Maar wat me wel opvalt is dat er via Social Media steeds hardere uitlatingen worden verspreid. We zijn met zijn allen ontzettend intolerant geworden. We laten ons inderdaad aansturen door van alles en iedereen. We pikken er maar net uit wat ons op dat moment het beste uitkomt en scharen ons achter de grootste groep. Maar hoewel Rutten eerder walgde van Trump, belde hij hem afgelopen week op, om hem te feliciteren en te vertellen dat hij er zin in heeft om met hem samen te werken. Zo gruwelijk dat we Holleeder eerder vonden, zo werd hij ineens een knuffelcrimineel. Waar we nu dan weer snel massaal van terugkomen na het lezen van Astrid Holleeder haar boek “Judas”.

Back to basic…

Laten we nou gewoon teruggaan naar je eigen basis en uitgaan van onszelf. Wat vind jij, als je heel eerlijk bent? Vaar nou eens JOUW koers en niet die van een ander. Leef jouw waarheid, stuur jezelf aan… En dan nog iets; als we nou allemaal onze eigen koers varen en daarop vertrouwen en van genieten dan hoeven we die een ander ook niet op te dringen. Daar worden we echt allemaal gelukkiger van, oké behalve de CEO’s van Facebook en Twitter…
Dan zou het misschien best een mooie en vredige Kerst kunnen worden in Breda en de rest van de wereld….
Maar eerst: Het Sinterklaasfeest: Met zwarte, blanke, paarse, gele, rode Pieten, met stijl haar of gekruld haar, Stroopwafel Piet, Kauwgomballen Piet enzovoort. Mensen…zo erg is dat niet…
Tenslotte…de Kerstman kan ook vliegen met zijn slee en heeft ook Elfjes en pratende rendieren hé……
Geschreven door Linda Jansen, schrijfter van de twee spannende romans Onder Water en Boven water

Deze column verscheen op Breda.nieuws

Vals, een thrillermusical


Vrijdag 21 oktober en we gaan op weg naar Amersfoort. Waarom na een lange drukke werkdag dat hele eind nog eens in de auto? De premiere van thrillermusical Vals zou deze avond gaan plaatsvinden. Aangezien het gebaseerd is op het boek Vals van Mel Wallis de Vries was ik wel heel benieuwd.
We worden aan de deur verwelkomt door een ware ouderwetse portier.
Een paar meter binnenlopend komt Mel net binnenwandelend, druk pratend met een vriendin. "Dag mevrouw Walles de Vries!" en met groot enthousiasme roept ze blij hoe het leuk het is dat ik hier opeens kom opdagen. Ze stelt haar vriendin voor wanneer een andere vriendin ook nog komt aanlopen. Met een grote grijns zegt Mel dat dit nou  degene is waar ze al haar boeken op baseert.
"We zien elkaar straks!"roepen we naar elkaar.

Met een kop koffie kijken we naar het publiek dat binnen komt wandelen. Wat zijn jongeren toch heerlijk enthousiast. Blij en druk kletsen lopen vele jongeren binnen.
Decadent op de eerste rij zittend en duimend dat het me niet al te erg gaat tegenvallen, want wat moest ik dan daarna gaan zeggen.
Nou het viel niet tegen! Absoluut zelfs niet. Het was gewoon een keigoed stuk geworden. Vier dames die de vier jonge meiden spelen die in een huisje in de Ardennen zitten met alle geheimen die ze elk meenemen. Ze sneeuwen in en hebben geen mobiel bereik. Er is een  ruzieachtige sfeer en in de nacht verdwijnt een van de meiden. Ze maken zich nog niet zo druk, maar dan verdwijnt er nog eentje.
Vanaf het eerste moment wordt het spannend gemaakt door een harde knal met daarbij Pippa gillend op de bank. Een mannenstem stelt haar vragen, zoals wat er gebeurd is.
Terwijl ik niet een groot musicalliefhebber ben, juist om het toneel wat uitbarst in gezang, zit ik te genieten van de liedjes met taalgebruik dat gericht is op jongeren. Naast mij zitten twee oudjes die het gezang wel heel hard vinden. Bijna iedereen schrikt steeds als de door een regisseur bedachtte geweersschoten weer klinken in de zaal. Een hartverzakking zou ik het bijna willen noemen.
Priscilla Kneteman speelt een van de grotere rollen en krijgt het voorelkaar om echt tijdens het spel een enorme hekel aan haar te krijgen. Wat een loeder hoe ze mensen inpalmt en afstoot.
Priscilla blijkt de enige van de dames te zijn die eerder ervaring heeft met spelen, de andere drie lopen stage . Maar complimenten voor alle vier.  Naast Priscilla Kneteman valt Patricia van Haatsrecht op als speelster die emoties goed laat voelen.
Het decor is vrij sober gehouden, wat ik juist wel mooi vindt en om het beklemmende gevoel duidelijker aan te geven
Een staande ovatie, zoals het hoort bij een premiere, volgt na het spel.
Op de zogenaamde after party loop ik natuurlijk Mel weer tegen het lijf, die wat voorzichtig vraagt wat ik er van vond, wetend dat ik slecht kan liegen. Ik kon haar snel geruststellen.
Wat Mel zelf van Vals vindt? Kijk onderstaande link en hoor haar vertellen..
Ook liep ik een van de hoofdrolspeelsters uit de musical tegen het lijf. Ik mocht Priscilla Kneteman wat vragen stellen:
Had je vantevoren van Mel Wallis de Vries gehoord?
Wel de naam maar niet van het boek. Vind het boek wel super leuk!

Hoe werd je benaderd of zag je een oproep staan?
Ik ben gebeld al een hele tijd terug omdat ze mij op een andere auditie hadden gezien. Uiteindelijk is de voorstelling steeds uitgesteld. Opeens belde ze dat het doorging en of ik nogsteeds interesse had.


Waar heb je eerder ingespeeld?
Poew, best wat, maar de meeste mensen kennen mij van Spangas en Gooische Vrouwen. Ook speel ik nu in een nieuwe Nederlandse speelfilm: Fataal


Hoe was het om te gaan spelen in een thrillermusical?
Ontzettend tof! Ik vind het een super leuk stuk en houd ontzettend van musical. Als het dan een thriller is met gave geluidseffecten is dit alleen maar geweldig. Ook is de muziek prachtig! Ik geniet er echt van!

Wat vond je lastig?
Ik doe veel film en televisie. Ik zing wel vaak maar ineens een musical vond ik wel een beetje spannend. Gelukkig gaat het super goed en gaat het vrij makkelijk. We klinken 4 stenmig ook echt te gek!

Wat vind je nu het leukste in of van Vals?
Eigenlijk is alles leuk maar ik verheug me altijd op de spannende scènes tussen Abby en Pippa en het einde.

Er is een vrij jong publiek. Is dat nieuw voor je?
Nee dat is niet nieuw. Spangas is natuurlijk ook voor jongeren.

Wat is daar de charme van?
De charme daarvan is is dat het onwijs leuk is om jonge mensen naar het theater te krijgen. Vaak denken ze dat het stom is maar wij kunnen laten zien hoe gaaf het kan zijn.

Wat vind je zelf het leukste van je rol?
Het leukste vind ik dat ze zo gecompliceerd is. Ze is gemeen, maar dat komt door haar schuldgevoel. Iets wat tof is om te spelen. Ook is ze aan het begin en eind erg oprecht en dat vind ik de mooiste scènes.

Ben je een lezer?
Redelijk. Meestal op vakantie.

Wat lees je graag ?
Verschilt, vaak wel spannend of iets net romantiek. Het moet wel realistisch zijn.

Welk boek raad je iedereen aan om eens te pakken en waarom die?
Oei, uhm ik heb op de middelbare school, "Ik was 12 en ik fietste naar school" gelezen over de afschuwelijke verhalen van Marc Dutroux. Iets wat ik echt een ongelooflijk boek vond.


donderdag 3 november 2016

Wie won de Hercules Poirotprijs?

Maandag 31 oktober, Halloweendag, werd op de Antwerpse Boekenbeurs de jaarlijkse Hercule Poirotprijs uitgereikt. Trouw blijven wij de Vlaamse en Nederlandse belangrijke prijzen noemen, ook al interesseert het de gewone lezer niets.
Bling Bling van Jan Van der Cruysse bracht zijn debuut uit en haalde gelijk de belangrijke Vlaamse prijs binnen. Hij kreeg hiermee een cheque van 5.000 euro.
Van Der Cruysses debuut gaat over een diamantroof op de luchthaven van Delhi, waarna zich een internationaal misdaadverhaal ontspint met onder meer maffiafiguren en folteringen.
In het rapport werd Bling Bling "Een meesterlijk debuut in de wereld van diamant en reizen. Een strak in de hand gehouden compositie die heel breed uitwaaiert, maar waarover de auteur altijd de controle houdt, stilistisch en verhaalsmatig geloofwaardig", genoemd. Dat een debutant meteen wint, is een unicum, volgens de jury, die unaniem tot haar oordeel kwam.
De publieksprijs werd opnieuw gewonnen door Toni Coppers, voor Hondenman. Voor het eerst werd de Fred Braeckman-award uitgereikt, voor het beste thrillerdebuut. De prijs is vernoemd naar de vorig jaar overleden journalist Fred Braeckman. Winnaar van deze prijs werd Koen Strobbe voor zijn boek 'Kruis en Munt'.