zondag 27 mei 2018

Deel 1 van verwachte boeken in juni

Op 1 juni verschijnt Pretty Boy van Ingrid Oonincx

Wanneer Hannah de geheimzinnige Jack ontmoet, denkt ze dat ze de ware heeft gevonden. Maar waarom doet hij zo vreemd als er een kind vermist wordt in hun omgeving? En waarom vertelt hij nooit iets over zijn jeugd in Canada? Hannah's onwrikbare vertrouwen in haar echtgenoot begint te wankelen. Als hun eigen zoon verdwijnt, ontdekt Hannah de ijzingwekkende waarheid over de man van wie ze zielsveel houdt.



Koop bij bol.com



Op 4 juni verschijnt Belofte maakt schuld van Sarah Pinborough'

Drie vrouwen, en een van hen leeft een leugen. Maar wie? 

Is het Lisa? Achtervolgd door haar tragische verleden, wil ze niets anders dan een rustig leven met haar dochter Ava.
Is het Ava? Zij wordt een held als ze een jongetje redt, maar ze zit helemaal niet op al die aandacht te wachten.
Of is het Marilyn? Die heeft een perfect leven: man, goeie baan, mooi huis. Zo lijkt het tenminste.
Eén moment zal de levens van de vrouwen voorgoed veranderen. Hun geheimen kunnen hun ondergang betekenen. Redden ze zich hieruit?


Koop bij bol.com







Op 4 juni Het offerveen van Susanne Janson

 De jonge biologe Nathalie Ström doet onderzoek in het mysterieuze veengebied rond het dorp van haar jeugd. Het veen is omgeven door bossen en meren, waar ooit offers aan de goden zijn begraven, en het gerucht gaat dat hier mensen spoorloos verdwijnen. Dan treft Nathalie na een zware storm een bewusteloze man aan in het veen, half weggezonken in het drassige land. Daar niet ver vandaan is een twee meter lang graf gegraven. Het lijkt bijna een herhaling van de mensenoffers die hier in de ijzertijd plaatshadden.


Samen met politiefotografe Maya probeert Nathalie de gebeurtenissen te verklaren, maar al snel geeft het moeras meer geheimen prijs en blijken de inwoners van het dorp hier op noodlottige wijze bij betrokken te zijn. Koop bij bol.com






Op 12 juni De stalker in de nacht van Robert Bryndza

Het zijn stuk voor stuk alleenstaande mannen. Allemaal met een teruggetrokken en een weinig opmerkelijk -leven. Ze zijn ook allemaal dood.


Midden in een broeierig hete zomernacht wordt inspecteur Erika Foster opgeroepen. Een dokter is thuis in zijn bed -gevonden, gestikt. Zijn polsen zijn vastgemaakt en zijn ogen puilen uit door de doorschijnende plastic zak die strak om zijn hoofd is gebonden. Een paar dagen later wordt een tweede slachtoffer gevonden, in exact dezelfde omstandigheden. Wat linkt de slachtoffers aan elkaar en aan hun moordenaar? Waarom is er zo weinig bekend over hun verleden? Als Erika en haar team de zaak onderzoeken, stuiten ze op een zeer -berekenende dader, die zijn prooi al lang van tevoren stalkt – en dan op het juiste moment toeslaat. Koop bij bol.com



Op 5 juni Soms lieg ik van Alice Feeney

Er zijn drie dingen die je over me moet weten:


1. Ik lig in coma

2. Mijn man houdt niet meer van me

3. Soms lieg ik


Amber Reynolds ligt in coma. Ze kan zich niet herinneren hoe dat is gebeurd. Maar ze weet dat het geen ongeluk was… Ze heeft het zogeheten locked-in-syndroom: ze hoort alles, maar kan zich niet bewegen en kan niet praten.

Doodsbang, opgesloten in haar eigen lichaam, probeert ze haar herinneringen van de afgelopen week te reconstrueren. Met een echtgenoot die niet meer van haar houdt, een zus met een geheim en een ex die nog steeds door haar geobsedeerd is, weet Amber dat er iemand liegt over wat er met haar gebeurd is. Haar leven is nog steeds in gevaar.

Lukt het haar wakker te worden voor het te laat is? Koop bij bol.com

De laatste leugen van Mary Kubica


Titel: De laatste leugen
Auteur: Mary Kubica
Uitgeverij: HarperCollins
Publicatiedatum: mei 2018


Achterflap
Het is de slechte man, papa. De slechte man zit achter ons aan!'
Clara's wereld stort in wanneer haar echtgenoot Nick en hun vierjarige dochtertje Maisie betrokken raken bij een botsing. Maisie overleeft het gelukkig, maar Nick overlijdt. Wanneer Maisie nachtmerries krijgt over een enge man en een zwarte auto begint Clara te vermoeden dat iemand het op Nick voorzien had. Volgens de politie is ze getraumatiseerd door het verlies, maar Clara kan haar gevoelens niet negeren en gaat zelf op onderzoek uit. Ze raakt er steeds meer van overtuigd dat Nicks dood niet zomaar een ongeluk was, en laat zich door niets en niemand tegenhouden om achter de waarheid te komen. Maar soms kun je maar beter niet alles willen weten...



Laatste Leugen is mijn eerste kennismaking met een boek van Mary Kubica, een schrijfster uit Chicago met een studieachtergrond van geschiedenis en Amerkaanse literatuur.


Dit is zo’n boek waar je meteen middenin zit. De wereld van hoofdpersoon Cara stort in als haar man Nick samen met haar dochtertje Maisie een ongeluk krijgen. Maisie overleeft dit ongeluk, maar Nick overlijdt. Clara moet alleen verder samen met Maisie en pasgeboren zoontje Felix. Volgens de politie heeft Nick te hard gereden en was het een eenzijdig ongeluk.

Dan krijgt Maisie nachtmerries en plast van angst in haar broek als ze een zwarte auto ziet. Ook heeft ze het steeds over een ‘slechte man’ . Clara krijgt het gevoel dat er meer aan de hand rondom het ongeluk van haar man. Daarbij komt het ene na het andere mysterie boven water. De politie hecht geen geloof aan haar twijfels. Clara staat er alleen voor om de ware toedracht van het overlijden van haar man te onderzoeken.

Het bijzondere aan dit boek is dat je het verhaal volgt vanuit de ogen van Clara vanaf de tijd direct na het ongeluk én vanuit de ogen van Nick in de tijd ervoor. Dat maakt het extra interessant.  Clara moet na het overlijden van Nick allerlei geheimen uit zijn recente verleden ontrafelen en vanuit het perspectief van Nick kom je steeds meer te weten over wat er nu eigenlijk is gebeurd.

Heeft Nick simpelweg te hard gereden? Was het zelfmoord? Was het moord? Wie waren er dan bij betrokken?

Aan het einde van het boek komen de verhaallijnen van Clara en Nick mooi bij elkaar. Niet afgeraffeld, gewoon kloppend.

Het boek is de term ‘pageturner’  best waard. Er zit vaart in het verhaal en je wordt van het ene verkeerde been op het andere gezet. Ondertussen wilde ik maar een ding en dat was weten hoe het nu precies in elkaar stak.

Een soepel lezend boek, heerlijk voor tussendoor, niet te ingewikkeld. Prima voor tijdens de naderende zomervakantie. Maar plan dan niet te veel tripjes als je eenmaal aan dit boek begint, want de wens om het uit te lezen is groot!

4 kraaien
Annemarie





zaterdag 26 mei 2018

Tammy is back (gelukkig)


‘Is het niet langzaam tijd voor nieuwe colums’ vraagt Ink zich af in mijn messenger.
‘Alweer?’ stuur ik terug. Ik had er al drie gestuurd die nog helemaal niet geplaatst waren. Nu kon ik me best voorstellen dat ze misschien niet goed genoeg waren, maar niet dat ze dat dan niet gezegd had. Dus vroeg ik het toch maar na.  We stuurden wat berichten over en weer, en het bleek dat ergens op de digitale snelweg iets verloren is gegaan. Of het bij mij de deur niet uit is gegaan, op bij Ink niet binnen is gekomen weet ik niet, maar feit was dat ik ook niet meer had. En dus moest ik iets nieuws schrijven. Eitje.

Ik ging ervoor zitten. Bedacht ineens een perfect hoofdstuk voor mijn huidige project. Dus dat schreef ik eerst, want ik had toch tijd genoeg. Vervolgens een mailtje van een redacteur, of ik even ergens naar kon kijken. Dat deed ik, stuurde een bericht terug en opende mijn bestand voor Ink weer.  Mijn aandacht was helemaal weg op het moment dat ik een covervoorstel van m’n belgische uitgever kreeg. Ik moest dat natuurlijk bestuderen, aan mijn man doorsturen, advies vragen. Dat duurde gelukkig niet al te lang, want hey, Ink was nog steeds aan het wachten.

Ik ging weer zitten. Ik wist wat ik zou typen. Ik was langs een raar ‘ding’gereden en daar zou ik een column over schrijven. Hij zat al in mijn hoofd, moest alleen nog op papier. Ik had twee woorden getypt toen de bel ging. Iemand voor de verwarmingsketel. Dus eerst die man maar geholpen. Inmiddels begon ik me aardig te irriteren en zette ik internet gewoon uit. Mailtjes, appjes en al die dingen konden best even wachten, IK WAS BEZIG.  Ik wachtte op de verwarmingsmeneer, duwde hem vriendelijk maar beslist de deur uit, en nam weer plaats achter mijn laptop. Toen kwam mijn zoon uit school. Ik was op dat moment ongeveer op het punt dat ik mijn haren uit mijn kop wilde trekken.

Natuurlijk moest kind even zijn ei kwijt, in de tussentijd zette ik de wasmachine maar aan en zette het avondeten al klaar. Toen kind klaar was, was de wasmachine ook klaar. Dus ik hing de was op, ruimde de vaatwasser uit, en begon aan het eten. Mijn man kwam thuis. Eten. Vaatwasser weer inruimen. Was afhalen, was vouwen, vergadering. Om 23.00 kwam ik thuis. De laptop met het lege bestand met de knipperende cursor stond nog steeds op tafel. Ik zou kunnen zweren dat ik hem hoorde lachen. Mij hoorde uitlachen om precies te zijn.

Lieve lezers, of mensen die hier toevallig terechtkomen. Ik ben jullie echt niet vergeten. Ik had alleen even wat dingen aan mijn hoofd en merkte dat je ergens een keer ‘NEE’ moet zeggen. Hoewel ik liever ‘Nee’ had gezegd tegen de vaat, of tegen de wasmachine, heb ik net een paar keer te vaak ‘Nee’ tegen de laptop gezegd. Maar don’t worry!

SHE’S BACK!!!!

Doodsmak van Anna Levander


Achterflap
In deze zinderende relatiethriller volgen we de personages viertentwintig beslissende uren lang. Een radicaal etmaal, waarin alles kantelt, alles draait en alles eindigt.


Het had een hartstochtelijke liefdeszomer moeten worden, maar tijdens een hittegolf op een Zuid-Europees schiereiland neemt de vakantie van geliefden Maartje en Robin een dramatische wending. Robin vertrekt van het ene op het andere moment en geeft zich over aan Cassandra, een aspirant-politica en fanatiek wielrenster die al een tijd achter haar aanzit en niet geheel toevallig in de buurt verblijft.
Maartje, de wanhoop nabij, denkt haar toekomst veilig te kunnen stellen door een smak geld te verdienen in het casino. Ondertussen geeft Robin op aandringen van haar kersverse geliefde het wielrennen een kans, maar naarmate de tocht vordert begint ze zich af te vragen of Cassandra wel oprecht is over haar gevoelens en bedoelingen. 

Mening

Vol goede moed begon ik in deze, zoals de boekbeschrijving belooft, zinderende relatiethriller. Na de helft ben ik afgehaakt omdat het boek voor mij nooit een thriller werd.

Maar laten we beginnen bij het begin.
Het boek start met een epiloog waarin we getuige zijn van twee dode lichamen die van een rots zijn gevallen. Het is op dat moment niet duidelijk wie het zijn en ook niet hoe het is gebeurd.
Daarna is het boek geordend in zich afwisselende hoofdstukken waarin we door de ogen lezen van Maartje en Robin, twee dames (de eerstgenoemde journaliste en de tweede rechercheur) die al tien jaar geliefden zijn en Cassandra, een politica die kansen ziet op een glansrijke loopbaan bij een rechtsgeoriënteerde politieke partij.
Wat volgt is dat Robin haar relatie met Maartje vanuit het niets opbreekt, haar achterlaat in het huis waar ze met vakantie zijn en de bus neemt richting het hotel waar Cassandra verblijft. Robin heeft sinds driekwart jaar regelmatig appcontact met Cassandra en is tot over haar oren verliefd geworden op de politica in spé.

We volgen de impact die de breuk heeft op Maartje, die het op een zuipen zet, troost zoekt bij een zwerfhond die komt aanlopen en hoe Robin de nacht doorbrengt met Cassandra.
Tussen de regels door komen we erachter dat Cassandra de relatie met Robin ver van te voren heeft gepland en haar vooral wil gebruiken  voor goede publiciteit. Nog dezellfde dag wordt er een interview met Cassandra geplaatst waarin ze de relatie met Robin bekend maakt. Heel , heel langzaam aan vallen de schellen van de ogen van Robin. Ondertussen verrast Cassandra haar met een racefiets en fietstenue, terwijl ze een bloedhekel heeft aan fietsen en neemt haar mee een enorme berg op. Dit betekent een uitputtingsslag voor Robin en een uitputtingsslag voor de prille relatie.

We volgen Maartje die zich afreageert in het casino en zich daar laat oppikken door een werknemer van een rijke sjeik die vervolgens op brute wijze seks met haar heeft.
Nadat ze eerst het nodige verlies lijdt in het casino, pikt ze een flinke stapel geld van dit heerschap waarmee ze wel de nodige winst maakt. Daarna maakt ze zich uit de voeten en besluit Robin op te zoeken op de berg om te zien of de relatie met Cassandra daadwerkelijk ernst is.

Het slot maakt duidelijk hoe de twee mensen van de berg zijn gevallen en eindigt weer in een epiloog, verder in de tijd, waarin wordt teruggekeken op de 24 uur die in 241 bladzijden wordt beschreven.

Een thriller is het wat mij betreft nooit geworden. Het is vooral een ongeloofwaardige weergave van een relatiebreuk, veel seks en jaloezie. Het is ongeloofwaardig dat de journaliste Maartje nooit iets heeft gemerkt van het oververhitte appcontact van Robin en en Cassandra en het is al even ongeloofwaardig dat rechercheur Maartje zich zo volledig in de luren laat leggen door Cassandra.

Het enige waar ik tijdens het lezen toch benieuwd naar was, waren de lichamen die van de berg waren gestort. Dat werd aan het einde van het boek duidelijk, maar het verhaal waarom werd noch spannend, noch intrigerend en was bij tijd en wijlen platvloers.
Jammer, want de ingrediënten voor dit verhaal hadden best heel aardig kunnen zijn.

Annemarie



Vice Versa

Ik vind het altijd enorm leuk om nieuwe items te verzinnen. Dit keer gaan wij met Vice Versa beginnen. Maandelijks stellen twee auteurs elkaar een aantal vragen over debuteren, het volgende boek enz.





De eerste aflevering is met Esther Boek en Angelique Haak, die beiden een goed ontvangen debuut afgeleverd hebben en aan een tweede boek gaan schrijven.
Vanaf juni is aflevering 1 online. 

vrijdag 25 mei 2018

Sterre Carron ondervraagd


 
Sterre Carron kwam op 3 mei uit met haar tiende boek Preta. De schare fans van Rani Diaz en haar team is nog steeds groeiende en ook nu zijn de reacties weer enthousiast van mensen die het boek al lazen
Thrillerlezers stelde de Vlaamse auteur wat vragen rondom haar nieuwe boek.


*Enkele fans mogen steeds meedoen in het boek. Hoe kwam je op het idee?
Ik dacht dat ze het wel leuk zouden vinden en voor mij was het makkelijk om hun uiterlijk te beschrijven. Ik kwam op het idee voor het schrijven van het boek ‘Carta’. Omdat er zes slachtoffers waren en er nieuwelingen nodig waren voor het team, dacht ik: stel de vraag in de groep! Meteen kwamen er enthousiaste reacties.

*Voor een lezer is het altijd leuk om zelf je beeld te fantaseren van de personages die in een verhaal spelen. Dat stuk wordt weggehaald als je bestaande mensen gebruikt. Ben je je bewust van dit gegeven.
Helemaal. Maar… er zijn voldoende fictieve personages in het boek en als de lezers echt niet willen weten hoe de personen eruit zien, geef ik hun de raad om niet via facebook op zoek te gaan naar de bestaande personages. Ik zou dat wel doen 😊

*Heb je ooit een boekverfilming gezien waar je teleurgesteld was?
Niet dat ik me herinner!

*Zou je zelf wel eens een rol willen spelen in één van je boeken?
Nee, een beetje een rare gedachte dat ik in een fictief verhaal over mezelf zou schrijven.

*Meer dat de schrijver Sterre Carron in het verhaal opduikt bedoel ik. Of blijft dit raar?
Blijft raar. Het geeft me het gevoel alsof ik de auteur gevraagd zou hebben om extra reclame te maken voor me.

*In welk boek zou jij de hoofdpersonage willen zijn?
Geen idee. Als een auteur me als personage zou kiezen voor haar of zijn boek, dan zou ik het liefst op een gruwelijke manier vermoord worden.

*Twee boeken per jaar is een straf tempo. Hoe doe je dat?
Ik heb het voordeel dat ik tot nu toe kan terugvallen op het team, wat makkelijk is omdat ik de personages ondertussen ken. Ik kan veel met hen doen, maar ik moet hun karakter niet meer vormen. Na de drukproef neem ik enkele weken rust, maar dan begint het opnieuw te kriebelen en schrijf ik het nieuwe plot, dat intussen vorm heeft gekregen, uit.

*Heb je nu al thema’s voor de volgende?
Het is zo goed als rond (toch in gedachten). Het zal iets gruwelijker zijn dan ‘Preta’, maar met minder personages.

*Jouw boeken worden elke keer weer gruwelijker. Waar gaat dat eindigen?
Vind je? Ik beken, nummer elf wordt iets gruwelijker, maar ‘Preta’ vind ik echt wel meevallen qua gruwelijkheid. Weet je, ik probeer (of dat lukt weet ik niet) om originele thema’s te vinden) en meestal kom ik dan uit bij gruwelijke feiten. Dan denk ik: het bestaat of heeft bestaan… waarom niet gebruiken in mijn boeken?

*Hoe kwam je op het idee ‘Preta’?
Door het zien van een bokswedstrijd op televisie en door de vraag van mijn uitgever om te schrijven over politiek. De gemeenteraadsverkiezingen komen er in oktober aan. Omdat ik me niet genoeg bezighoud met politiek heb ik hulp gevraagd.

*Rani heeft een zwaar leven. Wanneer eens geluk en rust, zonder het gelijk saai te hebben.
Als je kiest voor een job als inspecteur weet je dat je geen rustig leven hebt. Ik denk wel dat ze gelukkig is. In het volgende boek ben ik iets met haar van plan wat ik nu nog niet kan verklappen.

*Ik doel meer op alle vreselijke zaken in haar privé leven. Dood, ziekten, enz… Hoeveel leed kan een mens handelen?
Ik durf te zeggen dat ik in mijn leven heel wat dingen heb meegemaakt. Ik sta nog overeind. Ik denk dat ik er sterker door geworden ben. Rani heeft veel draagkracht, maar je hebt gelijk… we gaan ze wat ontlasten…

*In dit boek zullen de fans van Bertje zwaar met hem meeleven. Was het een zware tijd voor hem?
Ik zou niet willen meemaken wat hem overkomt. Ik denk dat het heel akelig is.

*De mannen in je boek hebben nogal wat manco’s. Fred en Bert zijn wat ik deusjes zou noemen. Geen peper in het lijf. De commissaris is een brulaap, veel schreeuwen, weinig daden. Rani is een stoer wijf met ballen. Vind je mannen rare wezens.
Ik vind Frederik en Bert helemaal geen deusjes 😊 en nee, ik vind mannen geen rare wezens. Als je een stoer wijf de hoofdrol geeft, moet je een evenwicht zoeken door het temperament van de anderen wat te temperen. Beeld je in dat iedereen was of is zoals Rani… er werd geen moord opgelost… het kantoor werd omgetoverd in een boksschool…

*Hoe zou jij Frederik en Bert omschrijven?
Frederik is zeer gewetensvol en blijft in wat voor situatie ook, meestal kalm. Rani weet dat ze op hem kan rekenen. Het kibbelen en de ergernissen tussen die twee breng ik heel bewust in het verhaal. Het kan niet dat het allemaal rozengeur en maneschijn is. Dat zou pas ongeloofwaardig zijn. Rani ergert zich vooral aan hem wanneer hij té kalm blijft in bepaalde situaties. Ik herken dat bij mezelf. Als ik een probleem als ‘groots’ ervaar en iemand probeert me te sussen of het te relativeren, dan steiger ik. Vraag me niet waarom.

Ik vind Bert een prima partner voor Rani. Het zou maar een saaie bedoening worden als zijn humor en zijn gezeur afwezig waren. Hij lukt er meestal in om Rani te kalmeren, hij is haar tegenpool.

*Heb je als goede rechercheur niet wat pit nodig?
Ik ben er zeker van dat kalme of rustige personen puike rechercheurs zijn. Ze houden het hoofd koel en zien, volgens mij, minder dingen over het hoofd.

*Toen je startte met ‘Mara’, koos je voor een sterke vrouw. Waarom die keuze?
Ik zag haar zo voor mij. Een zuiders type, klein van gestalte met een tengere lichaamsbouw. Haar karakter moest uniek zijn. Gevoelig, meelevend en toch pittig. Die combinatie vind ik mooi.

*Heb je veel van jezelf gestopt in Rani of zou je zo meer willen zijn?
Een deel van mijn karakter, niet alles natuurlijk, is zoals het hare. Ik ga door een vuur voor mijn vrienden en familie, ben gevoelig, maar ik kan heel hard en streng zijn voor mezelf (ook voor anderen 😉)

*Op wie heb je Bert gemodelleerd?
Op één van mijn vroegere beste vrienden. Ik kan je vertellen dat ik heel veel plezier met hem heb beleefd en hij bezat diezelfde droge humor die ook Bert eigen is.

*Nooit het idee eens iets anders tussendoor te schrijven?
Niet onmiddellijk.

*Wel eens over nagedacht?
Ja, de laatste week, maar ik heb het naast me neergelegd. Ik voel me nog te onzeker. Ik heb op dit moment meer behoefte om opnieuw een ‘Diaz’ te schrijven.

*Blijf je je hele leven aan deze serie werken?
Geen idee. We zullen eens kijken wat de dag van morgen brengt… 😉

Grote zus van Varg Veum


Auteur: Gunnar Staalesen
Titel: Grote zus
Uitgeverij: Uitgeverij Marmer

Citaat:
“Het spreekwoord dat alle wegen naar Rome leiden, klopte niet. Vanuit Buvik leidden ze naar Bergen.”
Achterflap:
Varg Veum krijgt bezoek van een vrouw die zich tot zijn verbazing voorstelt als zijn halfzuster. Maar ze is niet gekomen om de familie­banden aan te halen, ze wil dat hij haar petekind zoekt, de 19-jarige Emma, die naar Bergen is vertrokken om daar te studeren. Na haar verhuizing uit het studentenhuis is ze spoorloos verdwenen zonder een adres achter te laten.
Het onderzoek voert Veum naar het ruige kustgebied tussen Bergen en Haugesund, waar een criminele motorbende de lakens uitdeelt. Natuurlijk laat Veum zich door het brute geweld niet afschrikken, maar dan neemt de zaak een onverwachte wending die hem ook persoonlijk raakt.

Over de auteur:

Over het boek:
Staalesen laat in Grote zus een behoorlijk aantal personages de revue passeren die schijnbaar allemaal ongelukkig zijn. Daardoor duurt het lang voor de verhoudingen en relaties duidelijk worden. De persoonlijke betrokkenheid van het hoofdpersonage is zeker een meerwaarde. De verkrachtingszaak en de ontwikkelingen rond de motorbende maken het verhaal verwarrend, vooral omdat heel veel informatie gegeven wordt en de verbanden nog niet kunnen gelegd worden. Af en toe moest ik het boek even terzijde leggen om alles even te laten bezinken en aanknopingspunten te ontdekken, wat niet altijd lukte. Algemeen beschouwd is het boek wel aangenaam om lezen vooral door het vlotte taalgebruik en de beknopte omschrijvingen van Bergen en de omgeving waar het verhaal zich afspeelt. De dialogen zijn levendig, doen ter zake en werpen een licht op de verhoudingen. De verhaalwendingen zijn goed uitgewerkt en prikkelen de nieuwsgierigheid waardoor de aandacht wordt vastgehouden. De verschillende verhaallijnen vallen samen, de ontknoping is onvoorspelbaar maar te abrupt en wekt de indruk dat de inspiratie van de schrijver was uitgeput. Na het lezen van dit boek blijft de indruk bestaan dat het verhaal niet helemaal af is. Hoewel de daders gevonden zijn, blijft het zoeken naar de missende schakel die ik althans niet gevonden heb. Het boek heeft me nog enkele dagen beziggehouden, niet omdat het extreem pakkend was maar omdat ik bleef zoeken naar kleine elementen die de plot konden verduidelijken.
Toch is dit een goed geschreven detectiveboek, die de aard van de Noorse bevolking perfect weet te schetsen en ook de overweldigende schoonheid van de natuur beknopt aan bod laat komen. Echter het gevoel iets gemist te hebben laat mij geen andere mogelijkheid dan het te beoordelen met 3,5 kraaien.

Eindbeoordeling:

Deze recensie is mits kleine aanpassingen conform de vormgeving ook te lezen op https://www.leveninextratijd.be/

Tilly Hoskens