vrijdag 24 maart 2017

De Britt Franken serie – Heleen van der Kemp

Over de schrijfster:
Heleen van der Kemp (1974) is een Nederlandse auteur en redacteur. Ze was onder andere werkzaam als communicatieadviseur. Na een opleiding aan de schrijversvakschool begon ze aan haar eerste misdaadroman.
Naast thrillers schrijft ze ook spannende verhalen. Met Oud zeer leverde ze een bijdrage aan de verhalenbundel Verrassing! ( 2011). Van der Kemp debuteerde in 2010 met Blond 15, een snelle detective die goed werd ontvangen. Blond 15 werd genomineerd voor de Crimezone Thriller Award in de categorie 'Beste debuut'. Ook haar tweede boek Afrekening (2011) werd genomineerd, ditmaal in de categorie 'Beste Nederlandstalige thriller'. Daarna volgden Onschendbaar (2013) en Bijwerking (2015). De boeken zijn afzonderlijk van elkaar te lezen, maar delen dezelfde hoofdpersoon: rechercheur Britt Franken, een onafhankelijke en sterke politievrouw met talent voor het 'profilen' van zware misdadigers. Over de met vier sterren gehonoreerde whodunit Afrekening schreef de VN Detective & Thrillergids: "Een verhaal waar menige schrijver een puntje aan kan zuigen".


We maken in het eerste deel (Blond 15) uitgebreid kennis met Britt Franken en haar dochter Bo. Britt is al tien jaar weduwe nadat haar Man Rob vermoord is door een verslaafde, Bo was vijf en getuige van deze brute aanval. Na een periode van rouw besluit Britt om haar leven op te pakken en begint aan de opleiding voor rechercheur. Ze gaat een paar jaar met Bo naar Amerika om zich verder te ontwikkelen en blijkt een natuurtalent te zijn. Terug in Nederland gaat ze aan de slag bij het corps Amsterdam. Ondanks haar drukke intensieve baan komt Bo altijd op de eerste plaats.
Blond 15 is eigenlijk een kort maar krachtig verhaal. Er wordt een meisje van vijftien vermoord aangetroffen en al gauw wijzen alle vingers naar Frits Hendriksen die pas op vrije voeten is gekomen nadat hij een gevangenisstraf heeft uitgezeten vanwege een soortgelijke moord die vijftien jaar geleden is gepleegd. Aan Britt en haar collega’s de taak om te achterhalen of hij wederom de dader is. Blond 15 is in 2010 verschenen en het is leuk om te ervaren dat toentertijd Hyves helemaal hot was, deze vorm van communicatie speelt in dit eerste deel een belangrijke rol. 

Blond 15 
Originaliteit: ***** 
Psychologie: *** 
Schrijfstijl: **** 
Spanning: **** 
Plot: **** 
Conclusie: 4 sterren

Na Blond 15 volgt Afrekening. Het is inmiddels 2 jaar verder en Britt probeert samen met Bo het leven weer glans te geven. Het verlies van Rob speelt nog steeds een grote rol, en ook het trauma wat Bo heeft opgelopen maakt het voor beiden niet makkelijk. Het accepteren van professionele hulp is voor beiden onvermijdelijk. Ondanks alle tegenslagen realiseert Britt zich dat ze niet voor altijd alleen wil blijven en gaat op zoek naar een nieuwe relatie, Bo stimuleert haar tot internetdaten, maar Britt denkt er het hare van.
In Afrekening is het hoofdthema zinloos geweld. Er zijn drie zaken te noemen waarin er sprake is van zinloos geweld waarbij de dader vroegtijdig op vrije voeten komt. Dit is voor de nabestaanden een onverteerbare situatie. Het verdriet en de onmacht brengt in iedereen een potentiële moordenaar naar boven. Aan Britt en haar team de taak om te achterhalen wie het heft in eigen handen neemt als het recht niet zegeviert.

Afrekening 
Originaliteit: ***** 
Psychologie: **** 
Schrijfstijl: **** 
Spanning: **** 
Plot: ***** 
Conclusie: 4,5 sterren 

Vervolgens gaat Van der Kemp verder met het volgende deel in de Britt Franken serie, Onschendbaar. Het niveau van de boeken gaat in elk deel omhoog. De thema’s blijven zeer herkenbaar maar krijgen steeds meer diepgang. In Onschendbaar is het kindermisbruik wat in de schijnwerpers staat. Bizar en misselijkmakend wordt in dit derde deel beschreven hoe mensen met macht en geld tot gruwelijke daden overgaan om letterlijk aan hun trekken te komen. Britt is in staat om met behulp van Erika Zwart, een medium, een ware corrupte wereld te ontmantelen. Onschendbaar is een fantastisch verhaal wat je alleen kunt lezen als je in staat bent om het echte leven even los te laten anders krijg je zelf moordneigingen. Helaas is ook dit onderwerp er een uit de realiteit en vraag je je af hoe het mogelijk is dat er dit soort beesten bestaan, want mensen kun je het wat mij betreft niet noemen.

Onschendbaar 
Originaliteit: ****** 
Psychologie: ***** 
Schrijfstijl: ***** 
Spanning: ***** 
Plot: ***** 
Conclusie: 4,5 sterren

Bijwerking is het voorlopig laatste deel in de Britt Franken serie. Zinloos geweld en party drugs hebben verstrekkende gevolgen voor een groep jongeren die denken elkaars beste vrienden te zijn. Voor Britt komt deze zaak erg dichtbij haar privéleven als blijkt dat leeftijdsgenoten van Bo die ze vaag kent bij de zaak betrokken raken. Het plot van Bijwerking vraagt om een vervolg, zowel de zaak als het privéleven van Britt is wat mij betreft nog niet af.

Bijwerking
Originaliteit: *****
Psychologie: *****
Schrijfstijl: *****
Spanning: *****
Plot: *****
Conclusie:  5 sterren

Mijn eindconclusie:
Heleen van der Kemp is erin geslaagd om de thema’s die Nederland met tijd en wijlen in zijn greep houden bizar goed te verwerken in mooie psychologische thrillers met diepgang. Door de verhalen heen volgen we het wel en wee van Britt Franken en haar dochter Bo.
De boeken zijn stuk voor stuk realistisch, iedereen herkent het zinloos geweld, het kindermisbruik, de vermissingen en het gevolg van overmatig drugsgebruik of wat voor manier dan ook. Dit alles speelt zich af in ons kleine kikkerlandje en komt dan ook erg dichtbij. Je rilt, huivert en voelt de angst alsof het bij de buren gebeurt. Door deze confronterende onderwerpen heen volgen we het wel en wee van Britt en Bo en de mensen die hun lief zijn. Elke agent is een mens met gevoelens en een verleden, ook zij kunnen vanwege privézaken niet altijd op de toppen van hun kunnen presteren. Het is Van der Kemp gelukt om een serie te schrijven waar de combinatie van werk en privé geweldig is neergezet. Elk deel is weer beter dan het vorige.

De Britt Franken serie is voor mij dus gemiddeld ruim 4,5 sterren waard!



Bianca

donderdag 23 maart 2017

Bloed op zand - deel 11 (door Bibi Boom)

De prinses maakte geen oogcontact. Haar blik was op de bodem van de bus gericht, de ogen neergeslagen. Kai geneerde zich en keek ook weg, hij wilde haar niet nog verder in verlegenheid brengen. Tot zijn eigen verbazing voelde hij geen pijn, of kwam dat door de adrenaline die door zijn lichaam pompte? Zijn ademhaling zat hoog in zijn borst en zijn hart bonkte in zijn keel. Vluchtig betastte hij zijn armen, zijn benen. Geen bloed, hij was niet gewond. Toen richtte hij zijn blik weer op de prinses en ontmoette die van haar. Ook zij leek niet gewond, althans niet fysiek. Kai scheurde zich los van de smekende reeënogen en keek om zich heen. De kogelgaten wierp een vreemd patroon van lichtstraaltjes de bus in. Nu pas viel het hem op dat alle gaten hoog in de wand zaten, vlak onder het dak van de bus en ruim boven hun hoofden, zelfs als ze nog rechtop hadden gestaan toen er geschoten werd. Waren de ontvoerders zulke slechte schutters of hadden ze nooit de bedoeling gehad hen te doden, maar alleen schrik aan te jagen? Wat overbodig; de prinses en hij hadden geen enkele weerstand geboden en gedwee meegewerkt.

Behalve het schaarse licht van de straatlantaarn, dat door de kogelgaten naar binnenviel, was het aardedonker in de bus. Alleen de grote angstogen van de prinses lichtten op in het duister. Kai voelde om zich heen en merkte dat hij tegen iets aan zat. Iets hard, ruw en hoekigs. Een kist? Zijn hand streek over het deksel, multiplex zo te voelen. Hij zette kracht en lichtte het deksel op, de kist zat niet op slot. Met een piepend geluid klapte het deksel open. Voorzichtig stak hij zijn hand in het zwart van de kist. Zijn vingertoppen stuitten op weerstand. Plastic, stevig plastic. Hij bevoelde het voorwerp en vond iets wat leek op een handvat. Hij tilde het ding op, het was zwaarder dan hij had verwacht. Een jerrycan, een volle. Kai rook eraan, geen bespeurbare benzinegeur. Hij draaide de schroefdop eraf en rook nog eens. Niets. Voorzichtig kantelde hij de jerrycan en liet wat van de inhoud over zijn vingers druppelen. Hij bracht zijn hand eerst naar zijn neus en nam toen voorzichtig een likje. Water, gewoon water, niks bijzonders. Kai richtte zijn aandacht op wat er verder in de kist lag. Zijn handen tastten rond. Nog zo’n jerrycan en iets anders, wat hij even later identificeerde als verpakte mueslirepen en sultana’s. Proviand, voor dagen. Peinzend staarde hij omhoog, naar de kogelgaten in de bovenrand van de bus. In de benauwde ruimte bood het een klein beetje verkoeling en frisse lucht. Luchtgaten. Ineens drong de verschrikkelijke waarheid tot hem door. Dit was hun mondvoorraad, hun overlevingspakket. Deze bus zou de komende tijd hun verblijf zijn. Hun gevangenis. Hoe lang zijn ze van plan ons hier te houden? En met welk doel?
Met een klap liet hij het deksel weer dichtvallen en zeeg ineen tegen de zijwand van de bus. Het lichaam van de prinses verstrakte op het horen van de klap, haar zintuigen nog steeds ingesteld op volle alertheid. Sissend liet zij haar adem ontsnappen toen ze merkte dat er niets aan de hand was. Verwachtingsvol keek ze Kai aan. Hij zweeg en gebaarde haar naast hem te komen zitten. Tot zijn verbazing volgde ze zijn aanwijzing klakkeloos op, haar welzijn lag volledig in zijn handen. Ze schoof tegen hem aan en trok de badjas nog wat strakker om haar lichaam. Elk spoor van waardigheid was als sneeuw voor de zon verdwenen. Nu waren ze gewoon samen bang, als gelijken.
Troostend sloeg Kai een arm om haar heen. Net zoals hij vrijdag nog met Eva had gedaan nadat hij haar had verteld dat hij geen relatie met haar wilde. “Waar denk je aan?” had ze gevraagd, toen ze samen in bed lagen, zij met haar hoofd op zijn schouder, hij naar het plafond starend, piekerend. Hij was er gewoon nog niet klaar voor, had hij gezegd, hij was nog te jong om zich te binden. Dat begreep ze toch wel? Ze begreep het niet. Huilend had ze in zijn armen gelegen. En nu... nu had hij spijt. Dit konden weleens zijn laatste uren zijn en dít was de herinnering waarmee hij haar achterliet. Het gevoel dat ze niet goed genoeg voor hem was. Hij kon zichzelf wel voor zijn kop slaan. Hij had haar helemaal niet goed behandeld, hartenbreker dat hij was. Hij zou haar zo gauw mogelijk opzoeken en het goedmaken, zeggen dat hij wel met haar verder wilde, dat hij spijt had van zijn woorden. Dat ging hij gelijk doen zodra hij hier uitkwam. Als... hij hier uit kwam.
“Waar denk je aan?” Eva’s woorden echoden in zijn hoofd. Ineens besefte hij dat het niet Eva’s stem was die had gesproken. De woorden kwamen van de prinses. Ze rekende op hem, hij moest haar beschermen, maar hij had er niets van terecht gebracht. En erger nog... hij realiseerde zich dat hij een onvoorziene factor was voor de ontvoerders. Het eten en het water in de bus waren bestemd voor de prinses. Voor één slachtoffer, niet voor twee. Kai was boventallig. Nooit eerder had die term hem zoveel angst ingeboezemd. Wat zouden de ontvoerders met hen van plan zijn? Zouden ze hem alsnog doden om de prinses langer vast te kunnen houden?
“Zou er iemand voor ons komen?”

woensdag 22 maart 2017

Een echte literaire detective?

Robbert Welagen , bekend van literair werk , waagde zich aan een detective.  Het boek kwam deze week uit en heet Nachtwandeling. Er hebben vaker mensen van de literatuur met hoofdletter L een uitstapje gedaan naar het spannende genre. Denk bijvoorbeeld aan Isabel Allende met Ripper. Al was het genre voor deze schrijfster wel een stapje lager en deed ze het volgens zeggen uit de losse hand. Weinig thrillerlezers waren heel enthousiast en het werd vooral door de vele Allendefans gelezen.

Als we naar Nederland kijken kwamen bijvoorbeeld de knappe broertjes Heerma van Voss met de thriller Ultimatum die goed ontvangen werd, maar minder verkocht. De broertjes kochten een grote oplage tegen dumpprijs op. Of neem de Vlaamse Herman Brusselmans die een paar politieromans schreef. ook al niet bijster goed verkocht. Dinsdag werd in de Volkskrant bekend gemaakt dat uitgeverij De Bezige Bij het nieuwe boek Kwaadschiks van A.F.Th. van der Heijden ingestuurd is voor de Gouden Strop. het boek gaat over de onttakeling van een psychopaat.



 Nachtwandeling van Robbert Welagen speelt zich af in de literaire wereld. De schrijver Jacob van Herwijnen wint de Sebriko Literatuurprijs en wandelt na de uitreiking het Amstel Hotel uit, een zachte lentenacht in. Het is stil op straat. Hij slaat linksaf en steekt via de Hogesluis de Amstel over. Hij volgt het water in noordelijke richting. De volgende ochtend wordt zijn lichaam drijvend in de Amstel gevonden.

Inspecteur Mudde buigt zich over deze zaak. Al hoopt hij dat dit een van zijn laatste is, want hij heeft inmiddels genoeg ellende gezien. Tegelijk is elke moord een vraag waar hij het antwoord op wil vinden. Pas dan mag hij naar huis, naar zijn hond en moestuin. Op zoek naar een moordenaar wandelt Mudde de voor hem onbekende literaire wereld in
.

dinsdag 21 maart 2017

Maurice, de nieuwe Verlosser

Altijd een mooi moment voor een schrijver als zij het nieuwe boek in handen mag houden. Vandaag liet Anne-Laure Van Neer vol trots het boek omhoog op haar Facebookpagina.
Gefeliciteerd met Maurice!
We kijken uit naar of Maurice met net zulke vileine humor geschreven zal zijn als het vorige boek Justine.
Maurice, 65 jaar en seriemoordenaar, belooft aan zijn stervende moeder om zijn roeping op te geven. Het is voorgoed gedaan om de Mensheid te bevrijden van bumperklevers, BMW-rijders en Alfa-mannetjes.
Alles verloopt volgens plan tot zijn dochter thuiskomt met een nieuwe vriend. Een Alfa.
Kan Maurice de verleiding weerstaan?

zondag 19 maart 2017

Tromgeroffel....

Hopla, mijn derde blog alweer! Deze keer zit daar een heel tof nieuwtje in verpakt. Ja, ik vind het ontzettend leuk! Hopelijk jullie ook.
Een boek schrijven doe je moederziel alleen, wordt altijd gezegd.
Nou nee. Soms niet, lieve mensen en dat is dan een keuze die je maakt. Er komt iets op je pad, een gesprek leidt zomaar ergens naartoe, mij om het even wat, als iets goed voelt pak je dat met twee handen aan.
We schrijven 2011. Al eventjes geleden. Maar in dat jaar werd door een collega-auteur gevraagd hoe ik er tegenover stond om samen een thriller te schrijven. Nou, wauw, leuk, te gek! Vol moed begonnen we en vrij vlot hadden we aardig wat hoofdstukken en ideetjes in een Word bestand staan. We noemden het: ons project.
Nu hoor ik je denken: ik heb helemaal geen thriller zien verschijnen van jou en iemand anders?
Dat klopt. Want:
Ik had het destijds gierend druk met mijn eerste boekenkind: Jeremy Jago. Als je mijn allereerste blog op Thrillerlezers hebt gelezen, weet je wat een moeite en tijd hij heeft gekost. Met liefde hoor, absoluut! Na tijden worstelen, veel geld uitgeven door alles zelf te doen, het geloof hebben in wat je doet (mede door het enthousiasme van de uitgever die de reeks overnam) was er geen ruimte voor iets anders. Ik was in 2011 ook nog eens heel bedrijvig om de VT-reeks leven in te blazen. En o ja, de thriller In onschuld was er ook nog. Nou ja, het begin daarvan dan. Ook de andere auteur (naam volgt nog, niet stiekem scrollen) had het beredruk met eigen boeken en projecten. De tijd voor onze samenwerking was gewoon nog niet rijp. Het enthousiasme bleef. Ooit zouden we het weer oppakken.
Kortom: wat in het vat zit verzuurt niet.
We racen naar 2017. Dat kan, want de tijd vliegt, zoals we allemaal verdomd goed weten. Hoe sta ik er voor? Jeremy Jago is volledig afgerond, deel 4 van de VT-reeks is zo goed als klaar om in november het daglicht te zien. 13 april verschijnt, joepie de poepie, In onschuld. VT5 mag alle aandacht krijgen, maar kan ook best eventjes wachten. Ik denk plotseling aan die samenwerking in 2011 en verdomd, de andere auteur blijkbaar ook, want ik ontving een berichtje. Of ik het zag zitten ons project weer op te pakken. Het moest toch gewoon zo zijn dat we in dezelfde week beiden hetzelfde dachten? Toeval bestaat niet, hoe vaak ik ook beweer dat ‘iets’ zo stomtoevallig is.
We zijn dus weer begonnen! En o boy, wat wordt het retespannend! Onze ideeën sluiten naadloos op elkaar aan, het verhaal krijgt vorm, de wereld is niet lief en aardig, mensen ook niet en daar krijg je dus spannende thrillers door. Je kunt niet met iedereen samenwerken, maar schrijven is een proces dat veel denkwerk met zich meeneemt. Ik houd van sparren, dus dat zit dan meteen al goed. Toevallig houd ik van de boeken van deze auteur, van de fantasie en de schrijfstijl. Nou, dat scheelt, want anders was dit hele fijne project gedoemd te mislukken. Uiteraard ga ik er gemakshalve van uit dat het andersom net zo is. We kunnen beiden tegen kritiek, zijn geen betweters, luisteren naar elkaar. Steken elkaar aan en vullen elkaar aan als een jarenlang getrouwd stel. Dan zit het dus met samen een thriller schrijven wel snor.
Ja mens, vertel nu dan eindelijk eens om wie het gaat! Dat geouweneel. Goed, komt ie!
Zijn (ja, het is een man!) futuristische thriller Gebroken geheugen was genomineerd voor de Harland Award (beste fantasyboek van 2015) en kreeg een eervolle vermelding voor buitengewone originaliteit. Zijn volgende boek, Eden, werd genomineerd voor een Bastaard Fantasy Award.
Tromgeroffel…………
Ik heb het over J. Sharpe, pseudoniem van Joris van Leeuwen, auteur van diverse mysterieuze thrillers en fantasyboeken. De Stephen King fanclub loopt behoorlijk met hem weg, vele lezers trouwens ook. Dus ben ik blij met de samenwerking tussen een man die ik al jaren ‘maatje’ noem en mezelf? Met wie ik zulke gave plots verzin? Hell yeah!
Voorlopig zitten we nog wel even onder de pannen hoor, maar als je ooit een spetterende cover voorbij ziet komen met daarop: Sharpe & Skaye? Dat zijn wij 😉

Een lang verhaal ..zonder boeken..

Het is een ik-pak-een-boek-en-lees-niets week. Zag ik afgelopen week dat Kees van Beijnum een nieuw boek had uitgebracht, wat mij naar de winkel deed fietsen om het snel te kunnen lezen, maar ik schiet niet heel hard op. Sommige periodes ben ik te hyper om rust te vinden om een aantal hoofdstukken te kunnen lezen. Te veel dagen voor de verkiezingen bezig geweest met alles te volgen wat er gebeurde in debatten. Op de Grote markt in Breda liep ik onze premier van voor 15 maart tegen het lijf. Mensen die mij kennen hebben dan de vraag hoezooooo? Soort van grap om te zien of ik door al die mensen heen zou komen. Ja dus. Ik werd echt heel veel aangesproken op de foto.

Later in de week maakte ik leukere foto's toen ik naar mijn favoriete bandje ging , zowel in Utrecht als in Rotterdam, de schouwburg. Twee avonden laat thuis dus en in de ochtend vroeg naar het werk. Verwachtend dat ik dan helemaal geen zin zou hebben om allerlei zeurende klanten aan te moeten horen, was ik juist in een zeer uitgelaten stemming en verliepen 99 procent van de gesprekken gewoon prima. Het gesprek met een kortaf sprekende mevrouw die heel erg boos was, sprak ik toe met of we op een ietwat gezelligere toon konden praten waarop ze moest lachen en zei dat
ik gelijk had. Had natuurlijk ook veel bozer kunnen worden, maar dat werd dan een andere vrouw die enorme schulden overal had en graag een tweedehands auto wilde gaan kopen de volgende dag. Ze zou wat geld terugkrijgen van ons en het brandde gewoon in haar handen om het uit te gaan geven. Mijn opmerking dat het misschien ook een idee was om het geld vast te storten om de schuld iets kleiner te maken, was geen goed advies.  En inderdaad waar bemoei ik mij mee. 
 Ik was hyper die week. Vrijdagmiddag benoemde mijn baas dat mijn cijfers de hoogte in schoten: mijn gesprekken waren snel en het werk ook. Ik stond opeens in de bovenste regionen van de werknemers de  vrijdag. Als de band ooit uitelkaar zou gaan, ging zij ze lijmen, want ik had die
concerten schijnbaar nodig om te scoren. Bij het afmelden raadde ze me ook nog aan om even een rondje om het gebouw te rennen want ik stond te stuiteren.
Je snapt dat een mens dan niet echt heel veel leest als hij stuitert... Ik heb gewoon geen boek uitgekregen. Wel veel aan Thrillerlezers zelf gewerkt, want mailen, schrijven en verzinnen gaan dan in een mooie flow. Komt vast wel weer tijd om te lezen.
Vrijdagavond zou ik nog naar Bolletje in Utrecht gaan, maar het batterijtje was aardig om, de zin in hoe goed literatuur wel niet is op minpunt dus leek mij lui op de bank gaan hangen een betere optie. Zelfs het zien van janneke Siebelink kon mij niet meer overtuigen..


Ook maakte ik kennis met Bonti, mijn uitlaathond. Aantal maanden moest ik mijn grote maat Murphy in laten slapen en langzaam aan begint het weer te kriebelen op zoek te gaan. Ik had zelfs al een leuke in het vziier. Maar ja..ik werk hele dagen?! Zo'n beest moet natuurlijk ook een poosje wennen enzo. Ik ben niet van een bench. Dus uitstellen tot juni als het werken stopt en ik alle tijd heb om de nieuweling te gaan laten wennen. Wat wil het toeval dat ik een oproep lees van een oude mevrouw van 80 jaar die niet meer goed kan lopen en dus haar 14 jaar oude lobbes niet goed kan uitlaten. Zeg maar helemaal niet meer. Beest komt amper verder dan de tuin dus of er iemand was die hem af en toe wel goed doet. Mix herder en stafford..Mij klonk het leuk.
Kennismaking was voorspoedig en Bonti geniet tijdens het wandelen. het toeval wil dat het beestje exact hetzelfde heeft als Murpy toen: vergroot hart en vocht achter de longen. Ik zal je vertellen ik had tranen in mijn ogen de eerste wandeling door alle herinneringen die naar boven kwamen. De volgende dag ging ik alweer: rot weer maar vind het heerlijk. Ik moet gewoon weer een eigen hond, maar eerst maar eens deze lieve vent zijn laatste maanden mee op stap nemen.

Nu ga ik een eind aan dit lange verhaal zonder boeken maken en...lezen. Deze week lees ik het boek van Kees van Beijnum uit en ook het boek van Sonja Barend waar ik heel nieuwsgierig ben. Ook liggen er drie thrillers heel hard naar mij te schreeuwen.. Welke van de drie het gaat worden laat ik je de volgende keer weten.

He ik hoop dat jullie meer lezen dan dat ik nu deed.
Geniet nooit met mate bij lezen.

Houdoe uit het Brabantse dan maar weer

Ink

zaterdag 18 maart 2017

Win Troebel Water!

Wij mochten Belinda Aebi een stel vragen stellen en het resultaat zie je dit weekend op de site. Ik vond Troebel water een heerlijk boek en de schrijfster stelt een exemplaar beschikbaar voor een van jullie. Gesigneerd en wel een heerlijk boek om te lezen. Ik zou lekker snel insturen. Zoals gewoonlijk hoeft men bij ons niet verplicht lid te worden om mee te doen aan de winacties, maar je krijgt een extra kans om te winnen als je de winactie deelt; of via hier of via de groep.



Mijn recensie kan je lezen via de link en misschien vind je daar wel het antwoord op onze vraag:

http://www.thrillerlezers.nl/index.php/2017/01/12/troebel-water-belinda-aebi/

De vrienden van Jos ontmoeten elkaar wekelijks. Wat doen zij tijdens die avond?
Stuur jouw antwoord naar Winactie@Thrillerlezers.nl met in de betreftregel Troebel water